Προσπαθ�ντας να ανιχνε�σουμε την αι�νια ζω�, τη βασιλε�α των ουραν�ν κι αδυνατ�ντας να ψηλαφ�σουμε την αλ�θεια της - μιας και η αιωνι�τητα μας ξεγελ�ει προδ�δοντας μ�νο στιγμ�ς της απεραντοσ�νης της - ο Κ�ριος �ρχεται να ξεδιαλ�νει το νου μας. Η παραβολ� των μυρ�ων ταλ�ντων, ε�ναι μια απεικ�νιση της μ�λλουσας ζω�ς, βουτηγμ�νη στον παρ�ντα β�ο. �νας, ο οπο�ος δεν συγχωρε�, εν� του �χουν συγχωρεθε� �λα τα παραπτ�ματα, δεν αν�κει στους πολ�τες της �νω Ιερουσαλ�μ. Ο βασιλε�ς της ε�ναι κ�θε στιγμ� �τοιμος να μας απαλλ�ξει απ� κ�θε χρ�ος αλλ� αν δεν «αφ�εμεν τοις οφειλ�ταις ημ�ν», τ�τε ε�ναι σ�γουρο �τι δεν θα υπ�ρξει χρεωλ�σιο.
Ο Χριστ�ς ακ�μη και π�νω στο σταυρ�, μας δ�δαξε την εντολ� της συγχ�ρεσης. «Π�τερ �φες αυτο�ς», συγχ�ρεσε τους σταυρωτ�ς του, δεν �φησε καν�ναν να μην �χει τη δυνατ�τητα να λ�σει τα δεσμ� του. �μως εμε�ς οι �διοι, παγιδευ�μαστε συχν�, δι�τι �χι μ�νο δεν συγχωρο�με τους �λλους «εβδομηντακοντ�κις επτ�» φορ�ς, αλλ� ε�μαστε �τοιμοι να εντε�νουμε τα δεσμ� μας, εξαπολ�οντας κατηγορ�ες απ�ναντι στους οφειλ�τες μας.
Ο Κ�ριος �μως ε�ναι ξεκ�θαρος. Η συγχ�ρεση, αποτελε� το εισιτ�ριο της βασιλε�ας των ουραν�ν. Χωρ�ς αυτ�ν δεν μπορε� κ�ποιος να δει το πρ�σωπ� Του. Αλλ� π�σο ε�κολο ε�ναι στην σκληρ� πραγματικ�τητ� μας να συγχωρο�με αυτο�ς που μας �χουν δημιουργ�σει προβλ�ματα; �χουμε τη δι�θεση να απαλλαγο�με απ� το φορτ�ο που υπ�ρχει μ�σα μας για κ�ποιον συν�νθρωπ� μας; Η πρ�ξη σκληρ�. �χι, δεν μπορο�με να συγχωρο�με. Ακ�μη κι αν ξεστομ�σουμε λ�για συγχ�ρεσης, η καρδι� μας θα ε�ναι βαρι�. Κι αυτ� που χρει�ζεται, ε�ναι �χι λ�για αλλ� ελ�φρυνση ψυχ�ς, συγχ�ρεση εκ των �σω.
Ε�ναι δ�σκολος ο δρ�μος που οδηγε� εκε� που το φως του �λιου δεν αφ�νει καν�να �χνος χρ�ους. Κι αυτ�ν τον δρ�μο θα πρ�πει να τον διαβο�με με ειλικρ�νεια απ�ναντι στον εαυτ� μας. Αν δεν μπορο�με να συγχωρ�σουμε λ�γω της πτωτικ�ς μας κατ�στασης, ας σταθο�με απ�ναντ� Του με καθαρ� καρδι� κι ας το ομολογ�σουμε. Ας παρακαλ�σουμε να μας ενδυναμ�σει να λ�βουμε πνε�μα �γιο, πνε�μα συγχωρητικ�τητας και σωτηρ�ας. Θα πρ�πει �μως να περιμ�νουμε. Θα πρ�πει ο χρ�νος να διαγρ�ψει τα �χνη π�νω στην τραχι� καρδι� μας και να τη λει�νει. Θα πρ�πει να Τον εμπιστευτο�με �στε να γ�νουμε δυνατο� και να μπορ�σουμε να λ�σουμε κ�θε οφειλ� μας. Μ�νο τ�τε θα υπ�ρξει και λ�ση εκ των �νω, δι�τι αν κ�τι δεν λυθε� εδ� στη γη, θα παραμε�νει δεσμευμ�νο και στους ουρανο�ς.
Ο λ�γος που αδυνατο�με να συγχωρ�σουμε, ε�ναι ο καταλογισμ�ς ευθυν�ν απ� την πλευρ� του �λλου θεωρ�ντας απαρ�δεκτη τη συμπεριφορ� του, απαρ�δεκτες τις «αμαρτ�ες του» απ�ναντ� μας. Μα �πως εξηγε� ο �γιος Τ�χων του Ζαντ�νσκ: «τις αμαρτ�ες που βλ�πουμε στους �λλους τις �χουμε κι εμε�ς». Ε�ναι χαρακτηριστικ� το γεγον�ς �τι βλ�πουμε τα παραπτ�ματα των �λλων επειδ� αποτελο�ν και δικ� μας παραπτ�ματα. Αλλι�ς δεν θα τα βλ�παμε. Καθρεφτιζ�μαστε απλ� στο πρ�σωπο του �λλου και ουσιαστικ� ο τρ�πος συμπεριφορ�ς του �λλου που μας αδ�κησε ε�ναι ο �διος με τον τρ�πο το δικ� μας που αδικηθ�καμε.
Αν λ�βουμε τα παραπ�νω υπ�ψη γ�νεται φανερ� �τι, �χι μ�νο αξ�ζει συγχ�ρεση ο �λλος, αλλ� μας �χει δοθε� η ευκαιρ�α μ�σω του �λλου να κοιτ�ξουμε βαθ�τερα τον εαυτ� μας και να δο�με τις αδυναμ�ες μας. Δι�τι αυτ� για τα οπο�α κατηγορο�σαμε τους �λλους αποτελο�ν και δικ� μας κτ�μα. Ας γ�νουμε εμε�ς λοιπ�ν σαν τα παιδι�, που δεν ξ�ρουν μ�ση και �χθρες να κρατ�νε. Ξ�ρουν απλ� να βι�νουν το χρ�νο �τσι �πως δ�σκολα εμε�ς οι μεγ�λοι συνειδητοποιο�με. Τα παιδι� δεν χρει�ζονται χρ�νο για να συγχωρ�σουν. Συγχωρο�ν αμ�σως. Γι’ αυτ� δεν υπ�ρχει χρ�νος. Υπ�ρχει αιωνι�τητα, υπ�ρχει βασιλε�α των ουραν�ν. Και μ�νο αν τους μοι�σουμε θα μπορ�σουμε να την γευτο�με κι εμε�ς.
