Π�ς �ρχεται το φως �πειτα απ� το πιο βαθ� σκοτ�δι; Κι’ ï¿½μως οι ρομαντικο� και οι τρελο�, οι �γιοι κι οι ποιητ�ς το ξ�ρουν καλ�... Το μεγαλ�τερο σκοτ�δι της νυχτι�ς, βγα�νει πριν απ� την αυγ�... Το πρ�το αναστ�σιμο αερ�κι της �νοιξης, ο Επιτ�φιος ο τ�σο ορατ�ς απ� την αγ�πη του ανθρ�που, ο Επιτ�φιος η μ�νη αληθιν� Σταυρωμ�νη αγ�πη, που κ�νει την Κτ�ση να μοσχοβολ� απ� το αν�σπερο φως του Αναστ�ντος Κυρ�ου. Και ο �νθρωπος να στ�κει π�ντα �φωνος μπροστ� το �ρρητο μυστ�ριο καθ�ς:
«Η ζω� π�ς θν�σκεις;
π�ς κα� τ�φω οικε�ς;
Του θαν�του τ� βασ�λειον λ�εις δ�
κα� του �δου το�ς νεκρο�ς εξανιστας...».
Επιτ�φιος.
Η μεγ�λη �ττα που οδηγε� στην παμ�γιστη ν�κη.
Καθ�ς, Αν�σταση χωρ�ς Στα�ρωση δεν υπ�ρχει!
Η πιο ερωτικ� στιγμ� �λης της ανθρωπ�τητας...
Ο Εσταυρωμ�νος �ρωτας κε�τεται νεκρ�ς...
Κατ�ρχεται στον �δη... Και μας χαρ�ζει την αι�νια �νοιξη...
Εκε�νο το αν�σπερο φως που κ�νει τον �γιο Σεραφε�μ
του Σαρ�φ ν’ αναφωνε�... Χριστ�ς Αν�στη, χαρ� μου!
