Παραχωρ� τη θ�ση μου
σιμ� στον �λιο
μον�χα στα παιδι�,
τα πουλι�, τους ποιητ�ς και τις μητ�ρες.
Καθ�να απ� αυτ�
τα �για πλ�σματα ξεχωριστ�,
γνωρ�ζει
�δολα να αγαπ�ει,
να ταξιδε�ει για ν�ες πατρ�δες
δ�χως να συλλογι�ται
τα ερε�πια που �χουν
απομε�νει π�σω,
να σε μεθ�ει με τα λ�για του
και η αγκαλι� του
να γ�νεται σφα�ρα προστασ�ας.
Ε�ναι τ�τοια
η δι�ρθρωση της πλ�σης,
που εν� απλ�χερα προσφ�ρει
μια θ�λασσα
για �λα της τα �ντα,
εγωιστικ� καθ�νας απ� μας
προτιμ� να σαλπ�ρει,
προς την �κρη του ορ�ζοντα
ολομ�ναχος.
Για �σους αξ�ζουν �μως
χ�νω τη κο�πα
της ματαιοδοξ�ας
στο χ�μα
και αφ�νω τη ψυχ� μου
να διαποτιστε�
με τα χαμ�γελ� τους.
�λλωστε, υπ�ρχει
μια κοιν� συνισταμ�νη
στην ονειρικ� ματι�
�λων αυτ�ν
που εγκωμι�ζω.
Κατορθ�νουν να γεμ�ζουν
τα δικ� σου μ�τια με φως.