«Συνε�δηση»… Εκε�νη που αρνε�ται να συνεργαστε� με την λογικ�. �να επ�πεδο συνειδ�σεως του ατ�μου που διακυμα�νεται αναγκαστικ� για λ�γους βιολογικ�ς ομοι�στασης. Το επ�πεδο αναζ�τησης στην εγρ�γορση του ατ�μου. Οι διαδικασ�ες κατ� τις οπο�ες ο �νθρωπος ολοκληρ�νει πληροφορ�ες απ� δι�φορες διακυμ�νσεις των γεγον�των που αντιμετωπ�ζει, προκειμ�νου να ρυθμ�σει την συμπεριφορ� του.
Αυτ� η κατ�σταση περιορισμ�νης συνε�δησης κ�ποιων προσωπικοτ�των που θεωρο�ν το στο�χημα με τη Ζω� χαμ�νο. Κι αυτ�, γιατ� δεν βρ�θηκαν ποτ� �ως τ�ρα αντιμ�τωποι με τις σκληρ�ς δοκιμασ�ες της και περιμ�νουν «το σφρ�γισμα με το Θ�νατο», � τις «θανατηφ�ρες λοιμ�ξεις», για να κερδ�σουν το στο�χημα που σχεδ�ν �λοι μας �χουμε βι�σει κ�ποια στιγμ� στη ζω� μας. �να στο�χημα που μπορε� να διαρκε� μ�νο μερικ�ς στιγμ�ς.
Η συνε�δηση του κ�θε ανθρ�που δεν ε�ναι κ�τι που ε�ναι διαμορφωμ�νο απ� την αρχ�. Σχηματ�ζεται σε �μεση εξ�ρτηση με το περιβ�λλον του, ιδια�τερα �ταν εκε�νο δεν καταφ�ρνει να προσφ�ρει την αν�λογη ισορροπ�α στις σωστ�ς «κλιματολογικ�ς συνθ�κες». Οι διακυμ�νσεις θερμοκρασ�ας ε�ναι που επιφ�ρουν την καταστροφ�. Οι διαδικασ�ες μ�σω των οπο�ων το �τομο αντιλαμβ�νεται και διαφοροποιε� τα αισθητηριακ� ερεθ�σματα και αντιδρ� με τον κατ�λληλο και επιθυμητ� τρ�πο. Τι συμβα�νει �μως στο θ�μα της Ασυνειδησ�ας; Δεν ε�ναι πως δεν εμπιστε�ομαι τον τρ�πο που εγ� εξασκ� το επ�γγελμα και την ιδι�τητ� μου. Ε�ναι ο τρ�πος που θα μεταφ�ρω στον �μεσα ενδιαφερ�μενο την σοβαρ�τητα της κατ�στασης…
Για την αγ�πη σου θα πολεμ�σω. Εντε�νονται οι πι�σεις προς τους επικεφαλε�ς, με τις περισσ�τερες «φων�ς» να σε «καταδικ�ζουν» πριν την ετυμηγορ�α του δικαστηρ�ου. Η επιδ�ωξη ε�ναι προφαν�ς. Θ�λουν να ακυρ�σουν την ψ�φο εμπιστοσ�νης στην ελπ�δα και να περιφρουρ�σουν την ετυμηγορ�α ποινικοποι�ντας συστηματικ� τη διαχε�ριση της λογικ�ς. Κοιν�ς �χουν �τοιμο το πλ�νο τους και μ�λις ε�ναι �τοιμοι, θα το παρουσι�σουν στον κ�σμο σε… συν�ντευξη Τ�που με περιεχ�μενο… κεν�.
Η μεγ�λη αγων�α για τους διαδ�χους της καθημεριν�ς μας ρουτ�νας και ο ρ�λος της απομ�κρυνσης της πολιορκ�ας, αυστηρ� απαγορευμ�νη μ�θοδος αναζ�τησης, με σταθερ� και βαρ� βηματισμ� στο σκοιν� της ακροβασ�ας. Εμε�ς εκε� θα με�νουμε � μ�λλον εκε� θα σταθεροποιηθο�με. Στο περιθ�ριο της ιστορ�ας, για την εξ�λιξη της οπο�ας εμε�ς αγωνιστ�καμε να αναπτ�ξουμε. Ουδε�ς δεν �λαβε γν�ση για τον συγκεκριμ�νο επιθυμητ� μας στ�χο…!
Που οδηγο�μαστε;
Στα αντ�ποινα χωρ�ς λογικ�, στην αδιαφορ�α για τον συν�νθρωπο, στην �λλειψη επικοινων�ας, στην περιθωριοπο�ηση και την αναποτελεσματικ�τητα. Δ�νουν και πα�ρνουν οι �ρκοι μας στον Ιπποκρ�τη, στο Θε�, στην Αγ�πη και �που αλλο� ταξιδε�ει ο νους και η διαπραγματευ�μενη λογικ� που μας �χει απομε�νει. Δεν βλ�πω, δεν ακο�ω, δε μιλ�. Παρ� μ�νο αφουγκρ�ζομαι τις πολ�χρωμες σκ�ψεις των μαχητ�ν που το στο�χημ� τους το κ�ρδισαν πριν εκε�νοι αντιληφθο�ν το μ�γιστο μ�γεθ�ς του. Οριοθ�τηση στον κ�νδυνο, που δεν γ�νεται ορατ� σε �να πεδ�ο που δ�σκολα προσπερν�ει η μν�μη.
Δ�σκολες �ρες, μ�ρες �σως και μ�νες. Με εικ�νες σαν σε κατεστραμμ�νο πεδ�ο μ�χης. Με αναμμ�νες σπ�θες παντο� σκ�ρπιες, �τοιμες για αναζωπ�ρωση. Με τα δ�χτυλα στη σκανδ�λη, αλλ� περιορισμ�νη την δ�ναμη να εκπυρσοκροτ�σει μπροστ� στο μεγαλε�ο της δικ�ς μας ψυχ�ς. Τα λεπτ� περνο�ν χωρ�ς να το καταλ�βεις και οι σταγ�νες παγ�νουν.
�να ανοιχτ� παρ�θυρο και σχηματισμ�νη π�νω στο τζ�μι μια ηλιαχτ�δα, που δ�νει �να γαλ�νιο φως και ξεπερν�ει το φ�βο. H Δ�ναμη μας να εναντιωθο�με στο πεπρωμ�νο και να επιστρατε�σουμε τις δυν�μεις μας για να συνεχ�σουμε ...