Κ�ρκη
Σ�μερα π�ρε κ�που
το μ�τι μου την Κ�ρκη
εκε�νη τη γνωστ�
τη μ�γισσα, τη ν�μφη.
Θαρρ� σε �ναν κ�δο σκουπιδι�ν
της ομορφι�ς της τα ξεφτ�δια �ψαχνε
�μως τα δ�κρυ� της �λλην αιτ�α ε�χανε
Μην κλαις, την παρηγ�ρησα
η γοητε�α σου ακ�μη ψιθυρ�ζει
μικρ� βεγγαλικ�
στ' αυτι� των αγορι�ν και των συντρ�φων τους
Αντ� γι απ�ντηση
δυο νυχτερ�δες απ� τα μ�τια της ξεπ�δησαν
κι �φτυσαν τα παρακ�τω λ�για:
«Ολα τα φ�λτρα μου τα μαγικ�,
τα β�τανα, τ' αντ�δοτο το «μ�λυ»
απ� καιρ� μου τα' κλεψαν με δ�λο
�ρπαγες εξουσιαστ�ς
αρχιερε�ς χρηματιστ�ς»
Μα πως το επ�τρεψες αυτ�
τη μ�νη σου εξουσ�α εκτεθειμ�νη �φησες;
Μου υποσχ�θηκαν
ζω� κρυμμ�νη σε δροσοσταλ�δες
και σ'�ναν �ρωτα αθ�νατο
πως θα λικν�ζομαι για π�ντα
Οργ�στηκα και θ�μωσα
και δυνατ� της φ�ναξα:
-Καλ� �σουν και του λ�γου σου
ξ�χασες τα δικ� σου;
Σε ζ�α υπηρ�τες, σκλ�βους αδ�ναμους
�λλαζες τους ανθρ�πους.
Γιατ� λοιπ�ν οδ�ρεσαι και π�νο μου σερβ�ρεις;
Σε τι απ' αυτο�ς εσ� διαφ�ρεις;
Οι νυχτερ�δες χ�θηκαν
κι αφ�σανε τα μ�τια της
δυο παγωμ�νες λ�μνες
Λυγμο� και οιμωγ�ς, �καιρη αυτολ�πηση
ακ�μη κι η μορφ� της
αποστροφ� μου φ�ρνανε
και κ�νησα να φ�γω.
Καμι� συμπ�θεια ο�τε και μ�σος
μπ�ρεσα να ψελλ�σω
Στο πρ�το β�μα μου,
λ�ξεις πληγ�ς και θρα�σματα
απ' την κοιλι� του κ�σμου
απομειν�ρια μιας συνε�δησης
απ� αι�νες ξεχασμ�νης
πισ�πλατα με χτ�πησαν:
«Θρην� για την απ�λεια
για τον παντοτιν� χαμ�
της μ�ας δυνατ�τητας
της μ�νης στ�ρεης επιλογ�ς μου
πως αν κ�ποτε το �θελα,
γουρο�νια και αρπαχτικ�
σε ανθρ�πους θα μετ�τρεπα»...
| 
