Η φ�ση του ανθρ�που
Βαδ�ζω μοναχ�ς μου στην καυτ� �ρημο.
-Π�ς βρ�θηκα εδ�;
Το απ�λυτο κεν�, δε θυμ�μαι τ�ποτα ...
Προχωρ�ω ...
Προχωρ�ω ...
Σαν κ�τι να σ�λεψε στο β�θος.
Ναι!! Μια μα�ρη σκι�.
Αισθ�νομαι �σχημα, τα μ�τια μου κα�νε.
-Εε στ�σου ,
λ�ω διστακτικ� μ�σα απ� τα δ�ντια μου.
Αλλ� η σκι� ανταποκρ�νεται αμ�σως,
�ρχεται προς το μ�ρος μου
και ολο�να
μεγαλ�νει ...
μεγαλ�νει ...
Πα�ρνει σ�ρκα και οστ�, μου μιλ�ει .
Αρχ�ζω και νι�θω ρ�γος,
φοβ�μαι.
Η φων� της ε�ναι βαθι� και τρεμ�μενη
σαν μιας ηλικιωμ�νης γρι�ς βγαλμ�νη
απ� κ�ποιο σκοτειν� παραμ�θι.
-Ποι� ε�σαι; την ρωτ�ω αποφασιστικ�.
-Με ξ�ρεις καλ�. Ακο�ω σε πολλ� ον�ματα:
Με λ�νε Εγωλατρε�α ,
με φων�ζουν Αλαζονε�α ,
�χω τη φ�μη της Ιδιοτ�λειας ,
αλλ� με β�πτισαν Απληστ�α.
Ξ�φνου, αφουγκρ�ζομαι τις
καταστροφικ�ς δυν�μεις που με περικλε�ουν .
Στροβιλ�ζονται συνεχ�ς στο μυαλ� μου
τα ον�ματα της μα�ρης σκι�ς.
-Μα ναι!! Την ξ�ρω καλ�!
Ε�ναι η φ�ση του ανθρ�που .
Γ�ρασε πια ...
Μαζε�ω απ� την �μμο τα κομμ�τια μου
και τις λιγοστ�ς δυν�μεις που μου απομ�νουν
και σηκ�νομαι στα π�δια μου.
Συνεχ�ζω ...
Προχωρ�ω ...
Ελπ�ζω ...
�χει νυχτ�σει αλλ� αισθ�νομαι πιο δυνατ�ς.
Τ�ποτα χειρ�τερο δεν πρ�κειται να αντικρ�σω.
Πριν ε�δα το κακ� να μου χαμογελ�ει.
Θα τα καταφ�ρω!
Προσπαθ� να εξηγ�σω αυτ� που μου συμβα�νει .
Επιστ�μη, φιλοσοφ�α, μυθολογ�α ,θρησκε�α
χορε�ουν μ�σα στο μυαλ� μου .
Θα βρεθε� τρ�πος ! Μια αδι�ξοδος !
Προχωρ�ω ...
Προχωρ�ω ...
Οι δυν�μεις μου με εγκαταλε�πουν.
Διψ�ω , Πον�ω.
Σηκ�νω το βλ�μμα μου στον σκοτειν� ουραν� .
Και ναι !! Μια αχτ�δα ξεπροβ�λλει !
-Τ� να �ναι αυτ� �ραγε;
Νι�θω �μορφα , γαλ�νια προς στιγμ�ν.
Απλ�νω το χ�ρι μου να πι�σω τη λαμπερ� αυτ� αχτ�δα φωτ�ς.
Ε�μαι σ�γουρος , αυτ� ε�ναι η ΑΓΑΠΗ και θα με σ�σει .
Το χ�ρι μου προσγει�νεται απ�τομα και π�λι στην �μμο .
Ξεψυχ�ω ...
Δεν μπ�ρεσα ...
Δεν πρ�λαβα ...
Η μα�ρη σκι� με πλακ�νει και π�λι.
Μου χαμογελ�ει χαιρ�κακα...
| 
