Λουκιανο� «Β�ων Πρ�σις»
(Το πο�λημα των β�ων)
Διασκευ�
Φτ�χια μεγ�λη �πεσε στ' Ολ�μπου τα παλ�τια
εφαλιρ�σαν οι θεο� δεν �χουν πια καζ�ντια.
Κι ο Ζε�ς εσυλλογ�ζετο πως θα τα κονομ�σει
γιατ� της �ρας την οργ� δε θ�λει ν' αντικρ�σει.
Μα ξαφνικ� θυμ�θηκε πως �χει περιουσ�α
�σους νεκρο�ς πασχ�σανε για την φιλοσοφ�α
�τσι το αποφ�σισε εκε�νους να πουλ�σει
και π�λι π�σω στους θνητο�ς τη δ�ξα τους ν' αφ�σει
"ποι�ς εκε� κ�τω θ' αρνηθε�" εσκ�φθηκε ο Δ�ας
"αν ειν' να γ�νει Πλ�τωνας. Σωκρ�της � Φειδ�ας;"
Και τον Ερμ� εφ�ναξε, το γιο τον προκομμ�νο
να τελαλ�σει στους θνητο�ς το αποφασισμ�νο:
"Αν θ�λετε ανθρ�ποι μου. φιλ�σοφου την δ�ξα,
πουλ�με Πλ�τωνα καλ�, κι ας �χει λ�γη λ�ξα!
Και Πυθαγ�ρα �χουμε, Σωκρ�τη ξηγημ�νο
στον Κ�τω Κ�σμο τον κρατ�, καλ� συντηρημ�νο.
Τρεχ�τε να προλ�βετε, μια ε�ν' η ευκαιρ�α
ν' ασχοληθε�τε �κοπα με τη φιλοσοφ�α!"
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Ο λ�γος δεν απ�σωσε, κι αγοραστ�ς φαν�κα
Γιατ� πολλο� θελ�σανε Σοφ�α να ‘χουν προ�κα
Και πρ�τον εμφαν�σανε τον μ�γα Πυθαγ�ρα
και ε�κολα τα πρ�γματα φαν�κανε πια τ�ρα.
Των αριθμ�ν τον κ�τοχο, της μουσικ�ς τον γν�στη
�ταν και μ�ντης φοβερ�ς, για τα �στρα ε�χε γν�ση...
«Απ� τη Σ�μο �ρχομαι» ε�πε τ�τε εκε�νος
«στην Α�γυπτο εσπο�δασα, δεν ε�μαι θεατρ�νος.
Καθα�ρω �λες τις ψυχ�ς χωρ�ς την ομιλ�α
Π�ντε χρον�κια σιωπηλ�ς, θα βρ�σκεις τη Σοφ�α.
Τα σ�μβολα των αριθμ�ν θα μ�θεις στη συν�χεια
κι απ� το πνε�μα σου ευθ�ς, θα δι�ξεις την αν�χεια.
Μα και το ν�ημα της Γ�ς, και της Φωτι�ς την �ννοια
Και του Νερο� τα μυστικ�, καθ�ς κι αυτ� τ’ Α�ρα.
Σ�ματα ν�α θ’ αποκτ�ς κ�θε που θα πεθα�νεις
�λλος θα γ�νεσαι ευθ�ς, και θα μεταναστε�εις.
Αρκε� να κ�νεις δ�αιτα, το κρ�ας να μην τρ�γεις
και τα κουκι� να θυμηθε�ς, ποτ� να μη ζυγ�νεις
Για κο�τα, �λα, σ�κωσε λιγ�κι τον χιτ�να…
Το μπο�τι μου ολ�χρυσο απ�χτησα πια τ�ρα…»
Ο ï¿½νθρωπος τρελ�θηκε, ευθ�ς τον αγορ�ζει
τον π�ρε παραμ�σχαλα αμ�σως τον αρπ�ζει.
Τριακ�σιοι τον ζητ�γανε, αλλ� τον π�ρε �νας
Με δ�κα μν�ς που �δωκε, δεν τα ‘χει κι ο καθ�νας…
ΔΙΟΓΕΝΗΣ
Μα τ�ρα πια τα ε�κολα τελε�ωσαν, τι θ�λεις
Γιατ� σειρ� να πουληθε�, ε�χεν ο Διογ�νης...
Ελε�θερος επ�στευε πως �ταν ο καημ�νος
Μα τ�ρα αμ�σως τον πουλο�ν σα να ’ταν σκλαβωμ�νος.
Βρ�μικος και αχτ�νιστος μ’ ï¿½να μικρ� δισ�κι
κι �να μπαστο�νι φοβερ�, δεν �μοιαζ’ απ� τζ�κι…
Σα Κυνικ�ς που �τανε, σα σκ�λος αλυχτο�σε
και τον πελ�τη φ�βιζε και τον τρομοκρατο�σε.
«Τη λευτερι� πρεσβε�ω ’γω κι �χι την πολυτ�λεια
πρ�πει κουρ�λια να ντυθε�ς αν θες να ζ�σεις τ�λεια.»
�τσι μιλο�σε στο λα� ο μ�γας Διογ�νης
Κι αυτο� τον σιχαιν�τανε, σαν θ�λεις και δεν θ�λεις…
«Πατρ�δα δεν θα μελετ�ς, ο�τε παιδι�, γυνα�κα
τα πλο�τη σου στη θ�λασσα, αν με ακο�σεις, π�τα.
Θα ζ�σεις στο σκουπιδαρι�, θα φ�γεις απ’ το σπ�τι
μ�νο βιβλ�α θα κρατ�ς, και ας σε λεν αλ�τη.
Στον κ�σμο μ�σα κι αν σταθε�ς, δεν θα ‘χει σημασ�α
ελε�θερα θα ενεργε�ς, κι ας ε�ναι μαλακ�α.
Και βασιλι�δες κι �ρχοντες και πλο�σιους αντ�μα
�λους θα τους περιφρονε�ς, σα να το �χεις τ�μα.
Θα ντ�νεσ’ ατημ�λητα, με ρυπαρ� κουρ�λια
θα περπατ�ς προκλητικ�, �πλυτα θα ‘χεις γ�νια.
Ανα�δεια χρει�ζεσαι, �λους να τους προσβ�λλεις
και �χι κ�ποια μ�ρφωση, δι�λου μην αμφιβ�λλεις.»
«Δεν μ’ ï¿½πεισες βρε �νθρωπε» του ε�πε ο πελ�της
«Η φ�τσα σου μου φα�νεται πως κ�νεις για εργ�της.
Και �μα εï¿½ν’ να ξοδευτ�, και να σε αγορ�σω
στο κτ�μα μου ωσ�ν σκαφτι� θε να σε δοκιμ�σω…»
«Π�ρτον τον πο�στη» λ�ει ο Ερμ�ς «και μου τα �χει πρ�ξει
τ�τοιον αλ�τη καυγαντζ� δεν �χω αντικρ�σει..»
ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ - ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ
Και τ�τε π�λι ο Ερμ�ς �κανε τον ντελ�λη
και φ�ναζ’ ασταμ�τητα στη μ�ση στο παζ�ρι:
«Ο �νας κλα�ει γοερ� κι ο �λλος μας γελ�ει
δυο φιλοσ�φους σας πουλ� που τα�ρι τους δεν κ�νει !
Δημ�κριτος ο ξακουστ�ς, Ηρ�κλειτος ο μ�γας
σοφ�α �χουν τρομερ� οπο� δεν �χει π�ρας!»
«Γελ�», λ�ει ο Δημ�κριτος, «γιατ’ ε�σαστε για γ�λια
συγκολλημ�να �τομα, και �χι τ�σο τ�λεια
της �λης παιχιδ�σματα της τ�χης περιγ�λια…»
«Τι ν’ αγορ�σω απ αυτï¿½ν» ï¿½κανε ο πελ�της
«δεν μας μιλ�ει σοβαρ�, ε�ναι σαν υπνοβ�της»
Κι εσ� Ηρ�κλειτε τραν� τι �χεις κι �λο κλα�εις;»
«Τ�λος του κ�σμου βλ�πω γω. Εσ� δεν το προβλ�πεις;
Τα π�ντα θα καταστραφο�ν, �λα πρ�πει ν’ αλλ�ξουν
�τσι ο κ�σμος φτι�χτηκε, �λα θε να πετ�ξουν
κι αξ�α δεν υπ�ρχει πια, μ�τε μικρ�, μεγ�λο
σοφ� κι αν�ητο θαρρ�, ομοι�ζουν το �να τα’ ï¿½λλο.
Θεο� ε�ναι οι �νθρωποι που �μως θα πεθ�νουν
και οι θεο� απ�θαντοι �νθρωποι μου φαντ�ζουν»
Κι απηλογ�θη κι ε�πε του, πελ�της και λαλε� του:
«Τ�τοια να λες βρε �νθρωπε, κι εγ� σε αγορ�ζω
π�γαινε π�ρα στη γωνι�, εκε� ε�μαι και φων�ζω! »
Τι εï¿½ν’ ετο�το το κακ�, που π�ει η κοινων�α
�ταν οι δυο φιλ�σοφοι �γιναν αβαρ�α…
ΣΩΚΡΑΤΗΣ
Κι εβγ�κε π�λιν ο Ερμ�ς ξαν� να τελαλ�σει:
«Σας �χω εδ� ‘ναν φλ�αρο, σας γ�μισα το μ�τι
απ την Αθ�να εï¿½ν’ αυτ�ς, και τονε λεν Σωκρ�τη»
Πελ�τες εμφαν�στηκαν , κι �λοι τονε ρωτο�σαν
ποια ειν η ειδικ�της του, αυτ� που τον τραβο�σαν.
«Δεν θ�λει πολ� ψ�ξιμο» εκε�νος απαντο�σε
«με τα’ αγορ�κια μπλ�κομουν, εκε�να αγαπο�σα.
Στον �ρωτ’ ειδικε�ομαι και για την ομορφι� τους
πολλο�ς καημο�ς υπ�φερα κι ας �χουν την υγει� τους.
Μη με παρεξηγ�σετε, αγ�πησα το πνε�μα
και τ�ποτα δεν �κανα ποκ�τ’ απ’ την κουβ�ρτα.
Παιδαγωγ�ς ε�μ' �ριστος μεγ�λη ευκαιρ�α
γιατ� καλ� ειδικε�τηκα εις την παιδεραστ�α.
(σημ. η λ�ξη 'παιδεραστ�α� επ� λ�ξει στο πρωτ�τυπο)
Με τις γυνα�κες σκ�φθηκα κ�τι πολ� ωρα�ο
ελε�θερο τον �ρωτα, και �χι πια λαθρα�ο.
Πολ�τευμα καθ�ρισα να ’ν’ μοναχ� δικ� μου
με ν�μους που καθ�ρισα απ� τον εαυτ� μου.
Και μοναχ� ορκ�ζομαι στο σκ�λο, στο πλατ�νι
γιατ� το �νομα θεο� στα χε�λη μου δεν φτ�νει.
Και για τον Κ�σμο �ρισα πως ε�ναι η εικ�να
ιδ�ας που αλλο� αυτ� α�ρατ’ ε�ναι τ�ρα.»
Κι ευρ�θη ο αγοραστ�ς, το �νομ� του Δ�ων
και πλ�ρωσε για χ�ρη του τα τ�λαντα τα δ�ο.
ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ
«Περ�στε να θαυμ�σετε μια φιλοσ�φου φ�τσα»
ελ�λησε και φ�ναξε θε�ς Ερμ�ς στην πι�τσα
«σε �λλους εμαθ�τευσε που ε�χα προηγουμ�νως
μα μοναχ� που το�τος δω ε�ναι ξεντροπιασμ�νος.
Ε�ναι και ασεβ�στατος λες κι ε�ναι τυμβωρ�χος
Μα για παρ�α ειν’ καλ�ς και για το γλ�ντι φ�νος.
Π�ρε τον �νθρωπε καλ�, και β�λε τον καβ�ντζα,
με δ�ο μνες που �δωκες θε να γλεντ�τε π�ντα.»
ΧΡΥΣΙΠΠΟΣ
Τον Στωικ� εφ�ρανε μετ� εις το παζ�ρι
και ξ�λο �πεσε πολ�, το ποιος θα τονε π�ρει…
Μες το κεφ�λι μ�ζευε σωρο�ς σωρο�ς τις Γν�σεις
και παλληκ�ρι �τανε, και βασιλι�ς με δ�σεις.
Κ�τι επ�γε για να πει, ο Χρ�σιππος εκε�νος
και �λοι εσωπ�σανε, τους �πιασεν ο ζ�λος.
«Σα δε περν� απ’ το χ�ρι μου ο π�νος δε με μ�λλει
κι η συμφορ� που θα με βρει δεν με ενδιαφ�ρει.
Σ�μβαμα παρασ�μβαμα, αυτ� επικαλο�μαι
(αν�θεμα κι αν ξ�ρουμε αυτ� τι θε να πο�νε...)
οι συμφορ�ς που θα σε βρο�ν, αν ε�ναι, θα σε βρο�νε.
Κι �λλο ταλ�ντο �χω ‘γω, του λ�γου την πλεκτ�νη
�μα αρχ�σω να μιλ�, �κρη κανε�ς δε βγ�νει.
Και παραδε�γματα θα πω αμ�σως κι επ� τ�που
να κ�νω 'γω τη λογικ�, μπα�γνιο του Ανθρ�που.
Αν στον κροκ�δειλο ζητ�ς μη φ�γει το παιδ� σου
που ε�ναι η αξ�α σου και που η λογικ� σου;
Γιατ� θηρ�ο ε�ν' αυτ� που τρ�ει τους ανθρ�πους
κι �σο να τον παρακαλ�ς μ�ταια κ�νεις κ�πους.
Κι αν π�λι δεν του το ζητ�ς τι στην ευχ� πατ�ρας
�σπλαχνος ε�σαι και φονι�ς, εισ' �να σκ�το τ�ρας.
Κι �λλο παρ�δειγμα θα πω, για να σου αποδε�ξω
πως λογικ� και ν�ημα εγ� θα τα πηδ�ξω.
�σο κι αν τον πατ�ρα σου μου λες πως τον γνωρ�ζεις
με σκεπασμ�νο πρ�σωπο δεν τον αναγνωρ�ζεις .
�ρα μου λ�γεις ψ�ματα, ε�σαι απατε�νας
τα ψε�δη σου κατ�φατσα τα ρ�χνεις μου γελ�ντας.
Μον�χα �να μυστικ� �χει αυτ� η Σοφ�α,
(μα φυσικ� να μελετ�ς και κ�μποσα βιβλ�α)
αλλ� κυρ�ως φ�λε μου, για να χεις το μυαλ� μου
πρ�πει το τρελοβ�τανο να το ρουφ�ξεις, φως μου.
Μα μη σε κορο�δε�ουνε, με την Φιλοσοφ�α
ταιρι�ζει, λ�ω, μια χαρ�, και η Οικονομ�α.
�τσι εγ� τα δ�δακτρα εισπρ�ττω δ�χως �λλο
και επιπλ�ον κ�νω τους �να καλ� μεγ�λο.
Γιατ� δεν ε�ναι ε�κολο, τη φ�ση των πραγμ�των,
μ’ ï¿½ναν απλ� συλλογισμ� εγ� να την αλλ�ξω.
Η π�τρα, ας πο�με εï¿½ν’ νεκρ� μα ε�ναι κι �να σ�μα
και �νθρωπος θα γ�νεται, σ�μα �μοιο με σ�μα.
Η διαφορ� ε�ναι μικρ�, βλ�πεις στο κ�τω κ�τω,
και ε�κολο εï¿½ν’ το μυαλ� να φ�ρω �νω κ�τω.»
«Ε�σαι πολ�τιμος εσ�» φ�ναξε ο πελ�της
«σ’ �χω αν�γκη �μεση, Δ�σκαλε της Απ�της
Σε πα�ρνω ευθ�ς, φιλ�σοφε, μ�νο να προσπαθ�σεις
και απ� π�τρα σ' �νθρωπο π�λι να με γυρ�σεις»
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
Λ�γοι μας απομε�νανε και φτ�σαμε εντ�λει
ν’ ασχοληθο�με σοβαρ� με τον Αριστοτ�λη.
Μον�χα �ν ελλ�τωμα ε�χε σαν μελετο�σε
εκε� 'ναι που τον β�ραγε και �λο περπατο�σε...
Σοφ�ς ε�ναι και σοβαρ�ς κι ακριβολ�γος μ�λλον
πολ� ενδιαφ�ρεται και για το περιβ�λλον
και της ψυχ�ς τα μυστικ�, αλλ� και για τα στρε�δια
το β�θος του ωκεανο� και για τα κουνουπ�δια.
Ο γ�ιδαρος, θε να σου πει, δε μοι�ζει του ανθρ�που
δι�τι το�τος δεν γελ�, δεν χτ�ζει επ� τ�που!
Αμ�σως τον αγ�ρασαν, τον π�ρανε μαζ� τους
κι ελπ�ζω, βελτι�σανε �λοι την �παρξ� τους.
ΠΥΡΡΩΝ
Απ�μεινε ο «Σκεπτικ�ς» , για �λα αμφιβ�λλει.
ο Π�ρρων που αναζητ� και �λο αναβ�λλει.
«εγ� δεν ξ�ρω τ�ποτα» λ�ει και ξαναλ�ει
«δεν ξ�ρω αν υπ�ρχουμε, δεν ξ�ρω τι συμβα�νει
κι ακ�μα εγ� δεν σκ�φτομαι, δε νοι�θω και δεν βλ�πω
σα το σκουλ�κι σ�ρνομαι και τ�ποτα δεν �χω.
Κι αν με αγ�ρασες εσ�» ε�πε προς τον πελ�τη
«θα πω πως δεν το �μαθα, δεν αντελ�φθην κ�τι
Πολ� θα �θελα να δω αν ε�μαι σκλαβωμ�νος
μα απ� περιορισμο�ς ε�μαι χαντακωμ�νος.
Να κρ�νω τ�ποτα εγ� δεν �χω εξουσ�α
δεν ξ�ρω καν αν �χω ‘γω καμ�α σημασ�α»
Βαρια εστ�ναξ�ο Ερμ�ς.Τ�λειωσε η αγγαρε�α
κι ο κ�σμος πια εγ�μισε απ� φιλοσοφ�α.
Ο Λουκιαν�ς το �γραψε, Σκουρτ�λης διασκευ�ζει
και δυστυχ�ς θα ε�ναι πια �ποιος κι αν το διαβ�ζει…
| 
