Μεσημ�ρι �ξω. Η φ�ση ε�χε κατεβ�σει για τα καλ� τις ασφ�λειες. Σαν κ�τι στον ουραν� να προμ�νυε πως η γη σταμ�τησε να αιωρε�ται. Το πρ�διδαν οι γλ�ροι που συν�χιζαν να κινο�νται μεσ�στια. Θαρρε�ς, για αυτ� τα �φτιαξε τα πλ�σματα αυτ� ο Θε�ς. Για να κρατ�νε μια αυστηρ� ισορροπ�α μεταξ� ουρανο� και γης. Στα παγκ�κια, �νας παππο�ς μιλο�σε σε δυο οκ�δες περιστ�ρια που χλωμ� και με τα φτερ� τους κατεβασμ�να, περ�μεναν τα ψ�χουλα απ� τα χ�ρια του. Ροζιασμ�να τα δ�χτυλ� του, μαρτυρο�σαν τις ουγκι�ς απ� τις αχτ�δες �λιου και χρ�νων που �γδαραν το δ�ρμα του... Η φ�ση γ�ρω σιγο�σε. Λες και απουσ�αζε η ελπ�δα για το α�ριο. Τα δ�ντρα ε�χαν ανο�ξει τις σ�ρκες τους να αφ�σουν τα ξωτικ�, τις ν�μφες και τις Αμαδρυ�δες της μυθολογ�ας, να σεργιανο�ν στην π�λη... Σ�κωσα τους �μους, σχεδ�ν σαν να μου μιλο�σα. «Κι εσ�να, τι σε νοι�ζει που π�ει ο κ�σμος; Κ�σμος ε�ναι και π�ει. Κ�σμος ε�ναι κι �ρχεται». �ρεμος που �δωσα κ�ποιες πρ�χειρες εξηγ�σεις, �χοντας μετρ�σει ως το δ�κα απ� μ�σα μου, σιωπηλ�, �παιξα για μια ακ�μη φορ� κρυφτ� με τον εαυτ� μου...
Κι �πειτα, σαν να κ�τι να αν�μενα, με χαρ� και λαχτ�ρα μικρο� παιδιο� που εναγων�ως κοιτ� απ� το παρ�θυρο μ�πως φανε� η �κπληξη στο χ�ρι του πατ�ρα του, στ�θηκα αμ�λητος και βουβ�ς π�νω απ� την γυαλιστερ� οθ�νη του κινητο� μου. Η ψευδα�σθηση της αφ�ς, ξεγελ� τη νοημοσ�νη π�ντως. Νομ�ζεις πως αγγ�ζεις �τι απεικον�ζεται στην οθ�νη, μα τελικ� μ�νο η �δια η α�σθηση της αφ�ς λε�πει απ' το παιχν�δι... Ξεχ�σαμε να αγκαλι�ζουμε, ξεμ�θαμε να μιλ�με, να φιλ�με, να χα�δε�ουμε. Κι �ταν τα δ�χτυλα σφ�γγουν σε γροθι�, τ�τε οι κοινων�ες χ�νουν το ν�ημ� τους. Σιωπηλ�, εισβ�λλει το χτικι� της σ�γκρουσης στους δρ�μους κι εξαπλ�νεται σαν πλαν�δια μπ�ντα. Και παρασ�ρεσαι. Οι μ�ρες ε�ναι δ�σκολες. Κι �σο περν�ει η υπομον� απ� την τρ�πα της βελ�νας, τ�σο πιο σφιχτ� δ�νεται η κλωστ� στο στ�μα κι �λοι μαθα�νουμε να μιμο�μαστε �να πλ�νο, που μοι�ζει με ζω� αλλ� της λε�πουν τελικ� τα χρ�ματα.
Σκ�νταψα κ�που σε �να σπασμ�νο πεζοδρ�μιο. Κο�ταξα γ�ρω μου σχεδ�ν σαν φοβισμ�νος μη με εντ�πισε το βλ�μμα κ�ποιου τριγ�ρω και �γινα αιτ�α σχολ�ων. Φοβ�μαστε να ακο�σουμε. «Εκτ�θεσαι», ακο�ς να λ�νε. Και �τσι κουμπ�νεσαι �λο και πιο πολ�, σηκ�νεις γιακ�δες, τραβ�ς φερμου�ρ, υψ�νεις τε�χη, φρ�χτες, φορ�ς γυαλι� σκοτειν� με κ�τι χαρισμ�νο απ� τη ν�χτα για να μην σ' αναγνωρ�ζουν... Και τελικ�, γ�νεσαι σκι� του εαυτο� σου. Απομον�νεσαι, κλειδ�νεσαι, β�ζεις και συναγερμο�ς και το κλειδ� στην π�ρτα... Και δεν μπορε�ς να μπεις ο�τε εσ� ο �διος να σε αντικρ�σεις. Και αγορ�ζεις μοναξι�, να ξεπουλ�ς την συν�θεια της μον�δας... Εσ� κι ο εαυτ�ς σου! Η ï¿½ρα περνο�σε και οι σκ�ψεις με εγκλ�βιζαν. Ε�πα να δ�σω λ�γο α�ρα στον φωταγωγ� των σκ�ψεων και ξαναπ�ρα στα χ�ρια μου το κινητ� μου. Ε�χα αν�γκη να μιλ�σω κ�που. Φ�ρεσα �λο μου το θ�ρρος, καλο�πωσα τις λ�ξεις σε προτ�σεις, π�ρασα λαδομπογι� την καρδι� μου που ε�χε απ� καιρ� σκουρι�σει με τον α�ρα που θ�ριζε στα λιμ�νια της σκ�ψης. Τα δ�χτυλ� μου, αργ� σχημ�τισαν τον αριθμ�. �να «αχ» βαθυστ�χαστο και φλ�αρο, απ� την ψυχ� ξεπετ�χτηκε σαν φυγαδευμ�νο πουλ� σε σκοτειν� δ�ση. Η καρδι�, σχεδ�ν σαν ανεξ�ρτητο αυτ�νομο ζ�ο, πετ�ρισε στην ιδ�α της φων�ς στην �λλη γραμμ� του ακουστικο�.
Κ�ποτε φτι�χναμε ομοι�ματα τηλεφ�νου με δ�ο ποτ�ρια χ�ρτινα � πλαστικ�. Τρυπο�σαμε με �να στυλ� τον π�το των ποτηρι�ν και περνο�σαμε μ�σα απ� την τρ�πα �να κορδ�νι, εν�νοντας τις �κρες του χειροπο�ητου τηλεφ�νου μας. Τ�τε, �ξιζε. Τ�ρα κοστ�ζει! Τ�ρα πια, οι εποχ�ς μεταμορφ�θηκαν και τα τηλ�φωνα δεν �χουνε καλ�δια. Σαν κ�τι να τα κρατ�ει μετ�ωρα στο παρ�λληλο σ�μπαν, σαν μια δ�ναμη να τα κρατ�ει στον α�ρα και τ�ποτε να μην εν�νει τις �κρες τους με τον �νθρωπο. Λες και τα κινητ�, τα «ï¿½ξυπνα τηλ�φωνα», οι ασ�ρματες συνδ�σεις συσκευ�ν, προωθο�ν την �δια την ζω� να μ�νει αδ�σμευτη και ασ�νδετη. Χ�σαμε τις ρ�ζες μας και ξεχ�σαμε απ� που φυτρ�σαμε. Ακ�μη και η �δια η φρ�ση «ασ�ρματη σ�νδεση», δεν μπορε� να στηρ�ξει τον �διο της τον εαυτ� σε μια καταν�ηση πως γ�νεται τελικ� κ�τι που δεν συνδ�εται με σ�ρμα, να συνδ�ει δ�ο � και περισσ�τερους ανθρ�πους! Κ�ποτε �να κορδ�νι, �να σκοιν�, μια κορδ�λα, μια κλωστ�, τρ�νταζε την φων� μας απ� το �να μικρ�φωνο στο �λλο ακουστικ� και ταν�παλιν. Μα πλ�ον, η ζω� μας, ακροβατε� σε �να τεντωμ�νο ιδεατ� σκοιν� που παρ' �λα αυτ� �λους μας εν�νει.
Στο παρ�ν μου, επιστρ�φοντας, αν�μενα να ακο�σω την πολυπ�θητη φων� στην �λλη �κρη του ακουστικο�. Ο ï¿½χος �μως της κατειλημμ�νης γραμμ�ς, �πεφτε σαν νευρικ� βροχ� στο ηχε�ο, προκαλ�ντας σπασμο�ς στην υπομον� μου. Γ�ρω κ�σμος περιφ�ρονταν, μιλ�ντας σε δι�φορους τ�νους στο κινητ� του, πιο π�ρα μια παρ�α ν�ων... αυτοθαυμ�ζονταν ανταλλ�σσοντας τις εικ�νες που �δειχνε ο �νας στον �λλον. Μιλο�σαν, γελο�σαν, φ�ναζαν και συν�χιζαν να προβ�λλουν φωτογραφ�ες, κατορθ�ματα, σκην�ς που π�ρασαν απ� το καλοκα�ρι, στιγμ�ς που μοιρ�στηκαν σε κοινωνικ�ς ηλεκτρονικ�ς γειτονι�ς με φ�λους και αγν�στους. Σε �να παγκ�κι λ�γο πιο π�ρα, �νας παππο�ς μιλο�σε στο τηλ�φωνο με την εγγ�να του και παραδ�πλα του, μια γιαγι�, δασκ�λευε την κ�ρη της πως να επιτ�χει την καλ�τερη και γευστικ�τερη παραδοσιακ� π�τα του χωριο�. �λοι τους εξοικειωμ�νοι με το ν�ο αυτ� εργαλε�ο, �λοι τους χαρο�μενοι που μιλο�σαν με την �λλη �κρη της γραμμ�ς. Στο ακουστικ� μου �μως, ακ�μη δεν ε�χε εμφανιστε� ο συνομιλητ�ς μου. Κι ο �χος, με την συνεχ�μενη και επαναλαμβαν�μενη εκνευριστικ� μελωδ�α του τ�νου κατειλημμ�νης γραμμ�ς, �κανε πλ�ον παρ�α στις κ�ρνες και το �γχος της π�λης. Θλιμμ�νος που δεν μπ�ρεσα να πι�σω την �λλη γραμμ�, �κανα μια κ�νηση να λ�ξω τελικ� την συνομιλ�α, μια και �ξω. Και τ�τε ε�δα στην οθ�νη του κινητο� μου, εκε�νο που π�ντα φοβ�μουν... Τα μεγ�λα νο�μερα στην οθ�νη, σχημ�τιζαν τον αριθμ� μου!
