|
|
Το λεωφορε�ο τρ�χει, η �σφαλτος π�ει προς τα π�σω και οι σκ�ψεις μου προσπαθο�ν να συγκρατηθο�ν μ�σα στον κρατ�ρα του μυαλο�, απ� τις χειρολαβ�ς. Φρ�νο απ�τομο, μερικ�ς ξεγλυστρο�ν μπροστ� μου, �λλες π�λι γραπ�νονται απ� τις ρ�ζες των ερωτηματικ�ν μου... Κοιτ�ζω �ξω απ� το παρ�θυρο. Π�τε βρ�διασε κι�λας; Πρω� δεν �ταν που ξεκ�νησα να κατ�βω στο γραφε�ο για δουλει�; Π�σο γρ�γορα τρ�χει αυτ�ς ο χρ�νος; Και ειλικριν�, σε ποιο σημε�ο ακριβ�ς της ζω�ς, καταφ�ρνουμε να ε�μαστε παρ�ντες, να συγκρατο�με λ�γο ακ�μα απ� εμ�ς, απ� το μ�σα μας, απ� το δ�ρμα μας; Το μ�σα μας, π�σο �ξω μπορε� να φτ�σει να γ�νει και το εγ� μας, π�σο ε�κολα και ρ�οντας μπορε� να γ�νει εμε�ς; Π�σες τελικ� ε�ναι οι υποχρε�σεις μας, π�σο μπορο�με να τις φ�ρουμε εις π�ρας και π�σες μ�νουν π�σω ατελε�ς για να τις μεταφ�ρουμε π�λι την επ�μενη μ�ρα σε �να ημερολ�γιο για να μην ξεχαστο�με και π�λι; Κι επιτ�λους, π�σες αναβολ�ς αντ�χει το σχοιν� της εκ�στοτε υποχρ�ωσης; Κι αν τη μεταφ�ρω α�ριο, δεν θα �ρθει να στριμωχθε� με εκε�νες της ημερ�σιας δι�ταξης; Θ�λω να πω, π�σα ακ�μα μπορο�με να μεταθ�σουμε και για π�σα �χουμε το δικα�ωμα; Χωρ�νε �λα αυτ� στην ζω� μας κι αν χωρ�νε αυτ�, τελικ� που...χωρ�με εμε�ς οι �διοι;
Υποτ�θεται πως ο χρ�νος ορ�ζεται με β�ση τις αν�γκες και τις υποχρε�σεις και τις εργασ�ες που πρ�πει να ολοκληρωθο�ν απ� τον �νθρωπο. Κι ο �νθρωπος τελικ� αν δεν �χει α�σθηση του χρ�νου, με τι μετρ�ει τελικ� το μ�τρο αυτ� που λ�γεται χρ�νος; Κι αν δεν μπορε� γιατ� �να αν�ποδο γαμ�το μ�σα του, �χει σηκ�σει μπουρ�νια για να ζ�σει εκτ�ς ορ�ων και καν�νων, ποιος τελικ� θα �ρθει να του ορ�σει την ζω�, ποιος θα μπορ�σει να φτι�ξει το πρ�γραμμα αυτ�; Κι ειλικριν�, με τι μπορε� να ε�ναι ευχαριστημ�νος �νας �νθρωπος, ο οποιοσδ�ποτε �νθρωπος, εγ�, εσ�, ο απ�ναντ� μας... Το λεωφορε�ο συν�χιζε να γδ�ρνει τους δρ�μους, οι σκ�ψεις �τριζαν στα τζ�μια και οι φων�ς ε�χαν �δη σωπ�σει για να ακο�γονται οι μεγ�λες �γκυρες που �σερναν τα ερωτηματικ� στους βυθο�ς των ερωτημ�των μου. Γδο�ποι, παφλασμο�, ομ�κεντροι κ�κλοι στην επιφ�νεια της θ�λασσας, με αυτ� την σκουριασμ�νη αλυσ�δα της �γκυρας που �σερνε το β�μα της προς τον βυθ�... Ειλικριν�, �χει καθ�σει κανε�ς μας να αναρωτηθε� σε ποια ηλικ�α επιτ�λους ο �νθρωπος μπορε� να νι�θει πως μπορε� να φ�γει απ� την χ�ρα των προβλημ�των του; Κι αν πραγματικ� υπ�ρχει αυτ� η μετ�βαση απ� την χ�ρα των προβλημ�των προς την χ�ρα της ανεμελι�ς, ποιο ε�ναι το εισιτ�ριο, π�σο κοστ�ζει και απ� ποια αποβ�θρα το προμηθε�εσαι;
Το τραγο�δι τ�τε, �ρθε να με ισορροπ�σει εκε� αν�μεσα στα αγκ�θια και τα χ�δια. Σε μια λεπτ� κλωστ� που κρ�μονταν σαν ζω� μετ� το ατ�χημα και ο ασθεν�ς πλ�ον ε�ναι μεταξ� ζω�ς και θαν�του. Σαν κ�μποι σε κομπολ�ι, που χτυπ�νε ο �νας π�νω στον �λλο και μπλ�κουν πολ� πιο περ�τεχνα το �διο το παιχν�δι της ζω�ς. Μπερδεμ�νες σκ�ψεις, σε μπερδεμ�νες προτ�σεις, με ασφυκτικ� λαχανι�σματα και ερωτ�σεις που γεννιο�νται και φυτρ�νουν μ�σα απ� τον σπ�ρο των προηγο�μενων που φυτε�τηκαν �να λεπτ� πιο πριν... Λες κι η απορ�α συν�χεια δροσ�ζει το χ�μα και καρποφορε� καινο�ργιες απορ�ες και ν�ες απορ�ες και ν�ες κι �λλες... Φτι�ξε τ�ρα εικ�να... Οι σκ�ψεις σου, ε�ναι λεκιασμ�να ρο�χα που αποζητο�ν μια απ�ντηση, μια μπουγ�δα δηλαδ�, για να καθαρ�σουν, να λ�μψουν πεντακ�θαρα κ�τω απ� �ναν �λιο και να μοσχομυρ�ζουν με �λη τους την αλ�θεια. Β�λε τ�ρα στην θ�ση των ρο�χων, το χαμ�γελο. Εκε�νο το ωρα�ο τσαλ�κωμα του προσ�που στην φ�δρα των χειλι�ν που φιλοξενο�ν οι �νθρωποι σαν θ�λουν να δε�ξουν την χαρ� � την ευχαρ�στησ� τους... Αυτ�. Και σκ�ψου αυτ� το χαμ�γελο να μην μπορε� να κατοικε� σε καθεν�ς τα χε�λη, το πρ�σωπο. Ο λ�γος; Η ηλικ�α της ευτυχ�ας που περιμ�νεις να �ρθει. Σαν εφηβε�α. Και σκ�ψου τ�ρα, να καθυστερε� συν�χεια να �ρθει... Μ�ταιος κ�πος να προσπαθε�ς να ευτυχ�σεις και να μην σου επιτρ�πεται... Και να μην μοσχομυρ�ζει και το χαμ�γελο... Τραγωδ�α.
�τιμο πρ�γμα το μυαλ�, τελικ�. Το λεωφορε�ο κ�ποια στιγμ� σταματ�. Κι �λο αυτ� το σ�δερο που κλειδ�νει το σ�μα μου μ�σα του, συγκλον�ζεται. Ταρακουνι�ται σαν Εγκ�λαδος, λες και προσπαθε� να ξεφ�γει απ� την ρουτ�να που του επ�βαλαν. Β�λε κ�σμο, βγ�λε κ�σμο, σταμ�τα π�ρε κι �λλο κ�σμο, χτ�πα εισιτ�ριο, �νοιξε π�ρτα, βγ�λε κ�σμο, β�λε κ�σμο, κ�νε στ�σεις, φτ�σε στο τ�ρμα, κ�νε �να δι�λειμμα - μηδαμιν� - ετοιμ�σου π�λι να ζεστ�νεις τη μηχαν�, ξαναπ�ρε κ�σμο και π�λι λ�γοντας... Σαν τη ζω�... Β�λε στην ζω� σου κ�σμο, γιατ� χωρ�ς αυτο�ς δεν ζεις. Τους αγαπ�ς δεν τους αγαπ�ς, σε αγαπο�ν δεν σε αγαπο�ν, πειν�νε � �χουν να προσφ�ρουν και στον διπλαν� φαγητ�, συμπαθο�ν � μισο�ν, λ�νε αλ�θειες � ψ�ματα, σε αγκαλι�ζουν � σε πν�γουν, σε φιλ�νε � σε δαγκ�νουν, σου δ�νουν �θηση � σε κλωτσ�νε, σε τιμ�νε � σε κορο�δε�ουν, σε εξυψ�νουν � σε χλευ�ζουν, σε προστατε�ουν � σε σκοτ�νουν... �λοι μ�σα στην ζω� σου, ε�ναι χρ�σιμοι. �λοι οι �νθρωποι ε�ναι για να χωρ�νε και να σου δ�νουν χ�ρο, να τους δ�νεις χ�ρο, να κ�νεις π�ρα λ�γο για να στριμωχτο�ν στα στεγαν� σου, να �ρθουν και να γ�νουν �να, να καθ�σουν, να σηκωθο�ν, να αν�βουν � να κατ�βουν... Να προλ�βουν � να καθυστερ�σουν... Γιατ� η ζω�, ε�ναι τελικ� σαν το λεωφορε�ο. Ευτυχ�α λοιπ�ν ε�ναι αυτ�; Η ηλικ�α που μπορε�ς να γυρ�σεις λ�γο π�σω και να νι�σεις καλ� με το �τι �λοι ε�ναι εκε�νοι. Κι �λοι �χουν χτυπ�σει το εισιτ�ρι� τους. Αυτ� ε�ναι η ηλικ�α της ευτυχ�ας. Η ηλικ�α που γ�νεσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ... Ναι, αυτ� ε�ναι τελικ�. Και προπ�ντων, να μην σκουρι�ζεις ποτ�, εν αντιθ�σει με το λεωφορε�ο που κ�ποτε, θα �ρθει κι η ηλικ�α του να...σκουρι�σει και να αποσυρθε�.
�νθρωπε, σπ�σ�το χειρ�φρενο. Καλ� σου δρομολ�για.
|
