Πρω�ν� γραμμ�, λεωφορε�ου. Θεσσαλον�κη. Δεν �χει σημασ�α �σως τελικ� ο�τε το νο�μερο του δρομολογ�ου, ο�τε η π�λη. Στ�ση. Ανεβα�νουν �νας γιος και μια μ�να. Κ�θονται. Π�σω μου. Η περι�ργει� μου �μως, με τραβ� να ασκ�σω κοινωνικ� σχολιασμ�. Τουλ�χιστον με το βλ�μμα. �χι με τα λ�για. Μετακομιζω σε μια θ�ση απ�ναντι να μπορ� να τους περιεργαστ�. �δειο ακ�μη το λεωφορε�ο. �ξω ο κ�σμος �χει αρχ�σει να ξεμουδι�ζει. Κι ο Σεπτ�μβρης πλ�ον �χει ξυπν�σει. Σ�ματα μετακινο�νται, τρ�χουν με �γχος να προλ�βουν την δουλει�. Ξημερ�νει νωχελικ� και η π�λη φορ�ει την �γρι� της μ�σκα, εκε�νη που θα πει μια τυπικ� καλημ�ρα. Οι δ�ο μορφ�ς, εκε�, αμ�λητες, η μ�α πλ�ι στην �λλη. Στηρ�ζουν η μια την �λλη και στηρ�ζονται μεταξ� τους. Εκε�νος, κ�που στα 30, σκι� της σκι�ς του. Με �να τζην τριμμ�νο και �να μπλουζ�κι με μαν�κια λ�γο ακ�μη σηκωμ�να ως τα μπρ�τσα, αφ�νουν το ξεθωριασμ�νο τατου�ζ να φανε�. Να μιλ�σει. Μ�α γοργ�να με πρ�σινα ξεφτισμ�να λ�πια, φιγουρ�ρει με μια ταμπ�λα μπροστ� στα στ�θη της. Κ�νω να ξεδιαλ�νω την επιγραφ�. Μ�ταιο. Χτυπ�ει τα δ�χτυλ� του νευρικ� στο μεταλλικ� προσκεφ�λι της μπροστιν�ς θ�σης. Κοιτ�ει γ�ρω γ�ρω σαν αγρ�μι, δεν μιλ�ει.
Εκε�νη, δ�πλα του, ντυμ�νη στα μα�ρα, τυπικ� φιγο�ρα μητ�ρας που κουβαλ�ει �ναν δικ� της σταυρ�. Που κλα�ει μ�σα της βουβ�, για �ναν δικ� της χαμ�νο αγαπημ�νο. Γ�ρνει λ�γο στο πλευρ� του, του απλ�νει το χ�ρι της να τον χα�δ�ψει. Διατρ�χει το χ�ρι της π�νω στο χ�ρι του, τον καλε� να ηρεμ�σει. Και μιλ�ει. «Γι�ννη μου, που θα π�με τ�ρα;» Γυρν�ει, την κοιτ� και της απομακρ�νει το χ�ρι. «Ε�παμε, στο κ�ντρο.» Δεν πολυκαταλαβα�νω ποιος ε�ναι η προβληματικ� προσωπικ�τητα. Προσπαθ� να επικεντρ�σω την προσοχ� μου στις χαμηλ�ς κουβ�ντες τους, μ�σα σε �να χ�ος που �χει εισβ�λλει σαν σμ�νος σφ�κες στο λεωφορε�ο. Επιβ�τες που προσπαθο�ν να εκδ�σουν εισιτ�ριο, διακ�πτουν την εικ�να, περν�ντας μπροστ� απ� το κ�δρο μου. Εγ� εκε�. Προσπαθ� να κρατ�ω μ�νο τα καρ� με το κοινωνικ� μου πε�ραμα. Κι ευτυχ�ς, οι δ�ο φιγο�ρες, ακ�μη εκε�. Στις θ�σεις τους. Αμετακ�νητοι.
«Η Μαρ�α, ε�ναι τρ�α χρ�νια καθαρ�. Θα δ�σει και εξετ�σεις φ�τος ε�πε για το Πανεπιστ�μιο.», λ�ει εκε�νος �λο ενθουσιασμ� και συμπληρ�νει «θα δ�σω κι εγ� μ�λις καθαρ�σω. Τ�ρα δεν με πα�ρνει. Δεν μπορ� να σ�ρω τα π�δια μου.» Σιωπ� μ�σα μου. Παγ�νω. �στε για αυτ� ε�ναι μια σκι�δης φιγο�ρα; Επειδ� ε�ναι χρ�στης; Ανασκουμπ�νομαι. Θ�λω να ρουφ�ξω �λη την στιγμ� αυτ� και να την αποθε�σω σε αι�να. Ε�ναι η ευκαιρ�α μου να δω πως αντιμετωπ�ζεται οικογενειακ�. «Να δ�σεις κι εσ�, αφο� σε β�λει στην δουλει� ο μπαμπ�ς. Ποια Μαρ�α;» ρωτ�ει η μητ�ρα με �να σχετικ� ανασηκωμ� στην θ�ση της, για να κερδ�σει λ�γη απ� την φλυαρ�α του. «Η Μαρ�α ε�ναι η κοπ�λα που �χασε την αδελφ� της απ� την λευκ�. Δεν θυμ�σαι; Την γν�ρισες. Στην παρ�α. Προχθ�ς. Τον Σ�κη τον θυμ�σαι;» Σχεδ�ν αυτ�ματα, ανασηκ�νει τους �μους της. Μ�λλον δεν την θυμ�ται, ο�τε τη Μαρ�α, ο�τε και τον Σ�κη. Και τον οποιονδ�ποτε �λλο, παρ� μ�νο τον γιο της. Τον Γι�ννη της. Εξ�λλου, γιατ� να θυμ�ται και να σκ�φτεται �λλους; Δεν προφτα�νω να σκεφτ� κ�τι παραπ�νω και μου το επιβεβαι�νουν τα λ�για που βγα�νουν σιγαν� απ� το στ�μα της. «Εμ�να Γι�ννη μου, με ενδιαφ�ρεις μ�νο εσ�.» Κι εκε� επ�νω στο αν�βασμα του τ�νου στο ΜΟΝΟ, απλ�νει π�λι το χ�ρι της και το γατζ�νει πλ�ον π�νω στο αποστεωμ�νο χ�ρι του Γι�ννη. Εκε�νος, σαν να τρομ�ζει. Σαν να τον �χει γραπ�σει και δεν τον αφ�νει. Μπορε�. �σως �τσι πρ�πει, για να ξεφ�γει απ� την σκ�νη και τα χαπ�κια.
«Του μπαμπ� τι �χεις πει;», ρωτ�ει με �να �φος σχετικ� συνωμοτικ�. «Τι εννοε�ς τι �χω πει;» ρωτ�ει η μ�να και φα�νεται να κερδ�ζει �δαφος στην συζ�τηση. Κ�νει το κουμ�ντο της και σχεδ�ν σαν να μετρ� μ�σα της τις αντιδρ�σεις, συνοφρυ�νει και του λ�ει με σοβαρ� πλ�ον �φος «ï¿½κου να σου πω, ο μπαμπ�ς σου στ�κεται �σο κανε�ς. Οφε�λεις να του τα πεις �λα. Δεν μπορ� �λλο να του κρ�βομαι. Με ρ�τησε προχθ�ς κ�ποια πρ�γματα και...» δεν προλαβα�νει να ολοκληρ�σει την πρ�ταση και εκε�νος αρπαγμ�νος της επιτ�θεται «και του τα ε�πες. Μπρ�βο μ�να. Μπρ�βο Γεωργ�α!» φων�ζοντας, ρ�χνει και σε μ�να μια καρφωτ� ματι�. Κατ�λαβε πως τον �κουσα. Κατ�λαβε πως τον �κουσε �λο το λεωφορε�ο. Τραβ�ω το βλ�μμα μου μακρι�. Μα το αυτ� μου εκε�. Απ� τις θ�σεις τους, σιωπ�. Νεκρικ�. Στην επ�μενη στ�ση, μπα�νει �νας ν�γρος. Απ� τους τυπικο�ς περιφερ�μενους μικροπωλητ�ς. Ο Γι�ννης πλ�ον, �χει αν�ψει. Η μ�να �χει σκ�ψει κι �λλο το κεφ�λι. Το νευρικ� του χ�ρι συνεχ�ζει να χτυπ� στο μ�ταλλο. Και μ�σα στο μυαλ� μου. Ο ν�γρος, σταματ� μπροστ� τους, τυχα�α, χτυπ� το εισιτ�ρι� του. Ο Γι�ννης αρπ�ζει την ευκαιρ�α. «Φ�λε, μπορε�ς να ανο�ξεις το παρ�θυρο;» Ο νεαρ�ς ν�γρος δεν του απαντ�. Τον προσπερν�. Νευριασμ�νος ο Γι�ννης, αρχ�ζει να σχολι�ζει. «ï¿½μα του ζητο�σα σακουλ�κι, μια χαρ� θα’ξερε να μιλο�σε. Τ�ρα, μο�γκα!» Προσπαθε� να τον καθησυχ�σει η μ�να. Μ�ταια. «Γι�ννη, σταμ�τα.» Κι εκε� π�νω ο Γι�ννης, αλλ�ζει τροπ�ριο. «Schweine. Das ist die Leute hier. Schweine, Mutti.» * Γιος μεταναστ�ν δηλαδ�, ο Γι�ννης στην Γερμαν�α... Μ�λιστα. Μυστικ�ς κ�δικας επικοινων�ας με τη μ�να του.
Στην επ�μενη στ�ση, κατ�βηκα. Αυτο� συν�χισαν για το κ�ντρο. Εκε� που θα ισι�σουν τον Γι�ννη. Εκε� που θα τον κ�νουν καλ�. Και μπορε� να δ�σει αργ�τερα �μα ξεφ�γει κι απ� την σκ�νη, �ταν καθαρ�σει, να δ�σει εξετ�σεις για την σχολ� του. Εμε�ς �μως, που θα π�με; Εμε�ς, οι υγιε�ς, που θα π�με να καθαρ�σουμε; Στριμωγμ�νοι σε μια ζω�, δ�χως περιθ�ρια. Χωρ�ς �χνος ελευθερ�ας. Απ� το σχολε�ο και μια στε�ρα γν�ση, σε μια εκπα�δευση δ�χως πα�δευση. Κι απ� εκε�, χωρ�ς �χνος αλ�νας και ανεμελει�ς, σε μια εκατ�μβη εργαζομ�νων χωρ�ς ασφ�λεια, δικαι�ματα, διαλε�μματα... Χωρ�ς να μ�θουμε γιατ� ζο�με, χωρ�ς δ�χτυ προστασ�ας. Καταλ�γοντας στις τυπικ�ς παρ�ες που θα συναντηθο�ν να συζητ�σουν τα ανο�σια για να ξεχαστο�ν... Τσακισμ�νοι αλλ� καλοσιδερωμ�νοι, μα μ�σα μας, τ�σο ρατσιστ�ς και σεξιστ�ς και... σκουριασμ�νοι! Και ταξιδε�ουμε σε μια εσωτερικ� ακινησ�α, με λαμαρ�νες σκουριασμ�νες.
*Γουρο�νια. Αυτ� ε�ναι οι �νθρωποι εδ�. Γουρο�νια, μανο�λα.
