Στιγμ�ς. Πιο δυνατ�ς απ� αι�να. Σα μυρωδι�ς απ� παλι� αρ�ματα, μεθυστικ� και μεθυσμ�να. Αλ�θεια; �χεις π�ει ποτ� μια β�λτα απ� την καρδι�; Τα ωρα�α; Τα υψηλ�; Αυτ� που ακ�μα και μια σκ�λα μοναχ� χρει�ζεται να σκαρφαλ�σεις να κατεβ�σεις �λα τα δωροδοκημ�να αστ�ρια απ� τον ουραν�;
Στη θ�α των ωρα�ων και φωτειν�ν, δειλι�ζεις. Δεν ε�ναι που �χεις ντυθε� το μα�ρο στα σοκ�κια της ψυχ�ς, ο�τε καν που �χει π�σει ο «γενικ�ς» στα σπ�τια της μν�μης. Ε�ναι μον�χα που �λα γ�ρω σκυθρωπ� και φοβισμ�να σκουντουφλ�νε π�νω σε εικ�νες, χ�δια, ξεχασμ�να «σ’αγαπ�» και νι�σιμο. Ναι. Κυρ�ως αυτ�. Που λε�πει. Το νι�σιμο.
Βλ�πεις; Στο λ�ω σωστ�. �πως του πρ�πει. �πως του οφε�λεις. Να νοι�ζεσαι. Να λι�ζεται η ψυχ� απ� �να βλ�μμα, �να χ�δι, μια γλυκι� κουβ�ντα. Κι ας �χουν ξεχαστε�… Πως το λ�ει να δεις ο ποιητ�ς;
«Σαν πρ�κες πρ�πει να καρφ�νονται οι λ�ξεις
Να μην τις πα�ρνει ο �νεμος.»
Μαν�λης Αναγνωστ�κης
Προσπερν�ς τους δρ�μους, την ασφ�λεια που σου εγγυ�ται η μοναξι�. Μοναχ�ς σου. Μον�χη σου. Μ�νο του. Το μυαλ� του ανθρ�που, ολομ�ναχο σκαρφ�ζεται το «μαζ�». Ολομ�ναχο πλ�κει το «εγ� κι εσ�». Κι οι λ�ξεις; Ε�παμε. Πρ�κες στο δ�πεδο. Να μην τις π�ρει ο α�ρας. Κ�σμος π�ει κι �ρχεται καρυδ�τσουφλα στις λ�μνες της π�λης. Σα δ�κρυα που κυλ�νε σταγ�νες απ� κ�ποια μ�τια. Κι αυτ� ε�δαν. Ε�δαν πολλ�. Πολλο�ς. Και λ�γα νι�σανε. � μ�πως �χι; Ξεπερν�ς τους φ�βους σου, ανασκουμπ�νεσαι, πι�νεις στασ�δι στον θυμ� και πας. Προς τα πο�; Απ� πο�; Με ποιον; Με ποια; Με καν�ναν. Πουθεν�. Κ�που… Κιν�ς. Αρχιν�ς. Και βαδ�ζεις…
Β�λε να ακο�σεις την Imany... Κ�τι ξ�ρει παραπ�νω. Π�στεψ� με. Εγ� την εμπιστε�τηκα. Εσ�;
Αρνε�σαι τη σιωπ� και ξ�φνου, μιλ�ς. Αυτιστικ� προσωπικ�τητα. Εσ� και το «εσ�» το μ�σα σου. Το συνειδητ� του υπ� σου… Και ξεπουλ�ς. Σορ�ς η σιωπ�. Πραμ�τεια. Και πραγματε�α. Στις κορφ�ς. Ραχοκοκαλι� η σιωπ�. Ανατριχι�ζει. Κοιτι�σαι στα μ�τια. Μετρι�σαι. Και μετρ�ς. «Εδ�, �πειρος κ�σμος. Εδ� μαθητεï¿½α…» Και �στερα; Κουρνι�ζεις στο μ�σα σου. Προσθ�τεις, αφαιρε�ς, πολλαπλασι�ζεις. Τα δικ� σου και των �λλων. Τριγ�ρω η μπ�ντα, πιο �ξω απ� την φι�λη του μυαλο�, πα�ζει εκνευριστικ� �να μον�τονο ρυθμ�. Σε τρομ�ζει. �λα σε τρομ�ζουν. Σφ�γγεται η ψυχ�. Εικ�νες. Παιδι� στους δρ�μους. Ακρωτηριασμ�να �νειρα. Βαλ�τσες στα χ�ρια. «Για πο� κιν�ς καρδι� μου;».
Το πρω� ξυπν�ς με �να πλευρ�. Μισ� εαυτ�. Κουρε�εις ελπ�δες, αδυνατ�ζεις τα θ�λω σου. Πλ�νεσαι, ντ�νεσαι, τρως και φε�γεις. � και αν�κατα. Δεν �χει σημασ�α η σειρ�. Η ροπ� σου για το «φευγι�» �χει σημασ�α. Π�ντα φε�γεις. Σα να �ρθες στην ζω� για να φ�γεις. Μ�α διαδρομ�. Ατ�ρμονη… Αυτ� ε�σαι; Πραγματικ� αυτ� ε�σαι; Κι �μως ανακουφ�ζομαι. Ξ�ρω πως μια συν�θεια θα σε φ�ρνει συνεχ�ς π�σω, σαν το νερ� της θ�λασσας που αναζητ� στερι� για να… στερι�σει. Λ�γο πιο διαφορετικ�ς ξαναγυρν�ς. Πας κι �ρχεσαι, �διο ν�μα απ� κουβ�ρι. �που ν�μα, εσ�. �που κουβ�ρι, η ζω�.
Κουρ�στηκες τις �διες και τις �διες κατευθ�νσεις. Σε κο�ρασαν οι επαναλ�ψεις του �μισθου περιπ�του. Κι αν κιν�ς για κ�που, ποιον δρ�μο θα’βρεις να γυρ�σεις; �μοιρε. �νθρωπε �μοιρε και μ�νε. Δυσβ�σταχτ� μου, «τ�ρα». Αλ�μονο στο «ï¿½στερα». Πλ�νε τα μ�τια σου, λ�μψε μ�σα σου, �σιωσε τον κ�μπο στο λαιμ� σου και ξε-κ�να. Ξεσκ�νισε το σ�μα σου απ� τις πληγ�ς. Λ�μψε. Φωτειν� σ�μα να μπεις στον Φλεβ�ρη. Με �ρωτα και π�θος. Με αλ�θεια. Με εσ�να ολ�γιομο σ�μα. Κι �λα, πι�σε το χ�ρι μου. Στε�λε ψηλ� στον ουραν� τη λ�πη, μ�σα σε �να μπαλ�νι… Π�με μια β�λτα απ’ την καρδι�. �χει πολ� κ�κκινο ακ�μα για να στ�ξει.
