Μας αδικο�ν. Και π�ντα θα μας αδικο�ν. Bρισκ�μαστε σε π�λεμο, χωρ�ς �πλα. Oι υποτιθ�μενοι συμμ�χο� μας � δεν τολμο�ν να μας υποστηρ�ξουν �μπρακτα δι�τι κρ�μονται κι αυτο� απ� μια κλωστ� κι εξαρτ�νται απ� τους δανειστ�ς (Ελλ�δα), � απλ� δεν θ�λουν να ε�ναι αλληλ�γγυοι για �λλους λ�γους (�λοι οι �λλοι). Αλλ� εμε�ς πρ�πει να προσπαθ�σουμε να μετατρ�ψουμε την �ποια λ�ση, σε �σο το δυνατ�ν λιγ�τερο �δικη και να διαχειριστο�με την κατ�σταση που θα προκ�ψει στο μ�λλον πιο σοφ�, τηρ�ντας ισορροπ�ες, αλλ�ζοντας μυαλ� και νοοτροπ�α. Αλλι�ς, �ποια λ�ση και αν βρεθε�, θα π�σει π�λι στο κεν�. Γιατ� καν�νας δεν φτ�νει στον γκρεμ� μ�νο με σπρωξ�ματα �λλων αλλ� ΚΑΙ με δικ�ς του επιλογ�ς. Κ�ναμε λ�θη, ανεχ�μασταν για χρ�νια δι�φορα, εμπιστευτ�καμε αν�κανους τ�χα μου πατρι�τες, καλοπερνο�σαμε με τους υψηλο�ς μισθο�ς, βολευ�μασταν σε μια θ�ση στο Δημ�σιο � στην Τρ�πεζα αξιοποι�ντας τους γνωστο�ς �γνωστους (τα κονν� που λ�με!) και κ�ναμε και pool-π�ρτυ με δανεικ� λεφτ� (ακ�μα και δανεικ�....νερ�!).
Mια ζω� ρ�χναμε το φτα�ξιμο (και συνεχ�ζουμε να το ρ�χνουμε) στους �λλους. Φτα�νε οι Ρ�σοι που �φεραν τα λεφτ� τους (μ�πως τους ε�παμε �χι;). Φτα�νε οι Αμερικανο� και οι μεγ�λες Δυν�μεις, φτα�νε οι Εγγλ�ζοι αλλ� το πτυχ�ο ακ�μα και του κ�θε University of Chechester της Αγγλ�ας δ�νει «prestige», φτα�νε οι Γερμανο� που μας υποδουλ�νουν, φτα�νε οι Σριλανκ�ζοι που μας καθαρ�ζουν τους κ�πους μας, οι Πακιστανο� που μαζε�ουν τις περ�φημες πατ�τες μας, οι Βο�λγαροι που μας κτ�ζουν τα εξοχικ� μας και οι Βουλγ�ρες που μας σερβ�ρουν φραπ� «medium with milk». Οι «Καλαμαρ�δες» που μας πο�λησαν ξαν�... Φτα�νε οι διεθνε�ς τοκογλ�φοι που θ�λουν να μας... υποτ�ξουν. Βασικ� εν η πελλ�ρα που μας δ�ρνει που φτα�ει! Το «ξ�πασμ�» μας, το..«εεε σι�ρ κ�με το �τσι τζαι ποιος σε αρωτ�», «ï¿½λα μωρ� τ�ρα, καλ� ε�ναι», το «Ψηφισ� με και να το κανον�σουμε κουμπαρο�διν μου», το «Ε φιλο�ιν, κρ�ψε, να περ�σουμε», το...«κ�τσε να κ�τσουμε». Χαρακτηριστικ� παραδε�γματα, η Κοκο�λα στην υποδοχ� της δημ�σιας υπηρεσ�ας που συνεχ�ζει να β�φει τα ν�χια της για να π�ει στον Ρουβ� (και να πληρ�νεται), Ο Π�μπος του Δ�μου που γυρ�ζει τους καφεν�δες αντ� να σκουπ�ζει τους δρ�μους (και να πληρ�νεται), Ο Γιανν�ς που αγορ�ζει apartment στην Αγ�α Ν�πα εν� ο παπ�ς του �φκαλε πατ�τες που τα χωρ�φια. Ο γραβατωμ�νος συντεχνιακ�ς τραπεζικ�ς με την BMW (γιατ� και «οι �λλοι» αυτ� οδηγο�ν εγ� να μεν;) που περιμ�νει να την ξοφλ�σει με τις 300.000 εφ�παξ που θα π�ρει, (Λ�γα ε�ναι πως να του φτ�σουν). Ο υπ�λληλος του κτηματολογ�ου που πα�ρνει «επ�δομα παπουτσι�ν»...
Φυσικ� και δεν μπα�νουν �λοι σε �να τσουβ�λι. Υπ�ρχουν και πολλ�ς δι�σπαρτες εξαιρ�σεις στον καν�να. Συν�θως καταλ�γουμε μ�λλον στο γνωστ� «εγ� εν τζαι.....» γιατι �τσι μας συμφ�ρει. Π�ντα γι’ ï¿½λλους μιλ�με, �τσι δεν πον�με, �τσι ξεχν�με που λ�ει και το τραγο�δι. Π�ντα γι’ ï¿½λλους μιλ�με, κυριευμ�νοι απ� το κ�μπλεξ της μικρ�ς χ�ρας και �τι �λοι συνομωτο�ν εναντ�ον μας. Η οικονομικ� κρ�ση ε�ναι γεγον�ς, και ε�ναι παγκ�σμιο. Τα τανκς μετατρ�πηκαν σε banks. Μας παραπλανο�σαν δ�νοντας δ�νεια αβ�ρτα. «Σκ�ψου το, γ�νεται» διατυμπ�νιζαν. Το �λο σ�στημα νοσε�. Κρ�μεται απ� μια κλωστ�. Kανε�ς δεν μπορε� να το αμφισβητ�σει. Αλλ� αν δεν τα κ�νεις μαντ�ρα, μ�σα στην �δια σου τη χ�ρα, καν�νας Γερμαν�ς δεν θα 'ρθει να σου επιβ�λει «μ�τρα λιτ�τητας» για να σε... υποτ�ξει σαν κατακτητ�ς. Ναι. «Μπ�καν στην π�λη οι οχτρο�» που ε�πε και ο Ξυλο�ρης. Αλλ� τις π�ρτες τις βρ�καν ανοιχτ�ς .Κι εμε�ς γελο�σαμε στις γειτονι�ς. «Κι εμε�ς κοιτο�σαμε τις κοπελι�ς. Κι εμε�ς φων�ζαμε στα σκοτειν�. Κι εμε�ς γελο�σαμε σαν τα παιδι�.»
To Cyprus dream τελε�ωσε. Προσγειων�μαστε. Δεν �χουμε και πολλ�ς επιλογ�ς. Δεν ξ�ρω γιατ� πρ�πει π�ντα να φτ�νουμε στον γκρεμ� για να το καταλ�βουμε �τι «π�ραμε την ζω� μας λ�θος». �σως �τσι να πρ�πει. Μ�πως ξανακοιτακτο�με στον καθρ�φτη να θυμηθο�με ποιοι ε�μαστε, μ�πως θυμηθο�με και τον διπλαν� μας, τον γε�τον� μας, τον �νθρωπ� μας. Ελπ�ζω μ�νο την τελευτα�α σπρωξι� στον γκρεμ� να μην την δ�σουμε εμε�ς και να φ�με ξαν� τα μο�τρα μας. � μ�πως πρ�πει να τα φ�με; Δεν ηξε�ρω ρε κουμπ�ρε...
