Κ�που εκε� ψηλ� στο ταβ�νι της υπομον�ς ως λα�ς, ως �νθρωποι, ως απλο� πολ�τες αυτο� του αγαθο� και συν�μα μ�ταιου το�του κ�σμου, �χουμε αφ�σει να στ�νει και συνεχ�ζει να τον πλ�κει μια αρ�χνη τον πολ�πλοκο ιστ� της. �πουλα, σιωπηλ�, ξεδι�ντροπα μα με περισσ� μαεστρ�α υφαντρας που αποδεικν�ει π�σο καλ� μελετημ�νη την �χει την δουλει�. Χιλιοστ� το χιλιοστ�, πλ�κει μ�ρα ν�χτα το υφαντ� της αν�μελη, σχεδ�ν αφελ�ς και ανεπηρ�αστη απ� τον π�λεμο που μα�νεται γ�ρω της. Φορ�ς φορ�ς, κατεβα�νει για κ�να ψ�χουλο στην κουζ�να, κ�νει καμι� β�λτα στο σαλ�νι, το βρ�δυ π�ντα μην την π�ρουμε χαμπ�ρι, μαζε�ει �τι σκουπ�δι εντοπ�σει απ� τα αποφ�για της καθιστικ�ς μας ζω�ς κι �πειτα ανεβα�νει σβ�λτα, σχεδ�ν με �να σ�λτο στα ζεστ� και πυκν�ραμενα «σεντ�νια» της να μας κοιτ�ει �ρεμη και σχεδ�ν χλευαστικ� να μας σχολι�ζει απ� εκε� π�νω.
Κ�ποιοι καταφ�ρνουμε να την δι�ξουμε και να καθαρ�σουμε το σπιτικ� μας απ� τ�τοια μι�σματα της φ�σης και προχωρο�με την ζω� μας στο παρακ�τω. Κ�ποιοι �λλοι αρκο�μαστε στα σιχτιρ�σματα και απλ�ς την αφ�νουμε ανεν�χλητη να πλ�κει τον ιστ� της. Εγ� εδ� και μ�ρες απλ�ς την παρατηρ� με βλ�μμα απλαν�ς �διο που παρακολουθ� και την ζω� μου απαλ�, μαλακ� και δ�χως �χνος αντ�στασης. Και φοβ�μαι. Φοβ�μαι πως αυτ� το μικρ� πλ�σμα θα κατ�βει απ� εκε� π�νω και με �να �φος εκατ� και πλ�ον καρδιναλ�ων θα μου ζητ�σει και τα ρ�στα γιατ� δεν της �δωσα κι �λλο χ�ρο παραδ�πλα να απλ�σει το τσαρδ�κι της.
Οι μ�ρες �τσι περν�νε κι �λλο τ�σο πανομοι�τυπα κυλ�νε στην σχισμ� των μην�ν, των χρ�νων... Και τα τραγο�δια �ρχονται και ταυτ�ζονται με στιγμ�ς και πονους και �σα πλ�κει το ρημ�δι το μυαλ�. Στ�χοι και ρεφρα�ν. Στροφ�ς και φων�ς φιλ�ρεσκων τραγουδιστ�ν που νομ�ζουν πως τραγουδ�νε την ζω�. Κι �λλα χα�β�νια κι εμε�ς νομ�ζουμε πως γρ�φτηκαν για μας. Ας �ρθουν να μας πο�νε οι τραγουδισταρ�δες αν τα κ�νανε κουβ�ρι κι αυτο� στην ζω� τους. � αν κατ�φεραν να ξαραχνιασουν ποτ� στο ταβ�νι τις μ�ριες αρ�χνες που τα σ�ματα τους σ�πισαν και βρωμ�νε μ�σα στην τ�ση καθαρ�τητα του σπιτιο� τους.
Ωρα�α τα λ�νε. Μα δεν φτουρ�ει απ� λ�για � ακο�σματα που απλ�ς πον�νε � �τσι θ�λουμε να επιτ�χουμε την ζω�. Δεν ε�ναι τ�σο απλ� τα πρ�γματα. Θε� δεν πι�νεις με προσευχ�ς. Ζω� δεν αλλ�ζεις με ευχ�ς. Θ�λει αγ�να πολ� για να κατεβ�σεις την αρ�χνη απ� το ταβ�νι. Και να αναλογιστε� κανε�ς μας αν ειχε ποτ� τα κ�τσια να π�ρει μια καρ�κλα η μια σκ�λα για να δι�ξει αυτ� την θορυβ�δη κι ενοχλητικ� αρ�χνη κι ας μην της ρ�χνει καντ�δες ανθρ�πων που δεν κατ�φεραν ποτ� ο�τε τα δικ� τους προβλ�ματα να λ�σουν.
Αραχνι�σαμε κι αφ�σαμε την ζω� να κυλ� π�ρα κι �ξω απ� τα ρυ�κια της �ποιας αντ�ληψ�ς μας... Αρπ�ξτε τις σκ�λες. Τουλ�χιστον στο �ψος που �χει του καθεν�ς μας η ψυχ�.
