Συν�θως η πρ�τη αν�γνωση ε�ναι για τα μ�τια και δεν την εμπιστε�ομαι τ�σο �σο την δε�τερη, εκε�νη που σε συναρπ�ζει και σφην�νεται στο μυαλ� σου εσαε�. �τσι, αποφ�σισα να ψηλαφ�σω με �να πιο καχ�ποπτο τρ�πο την πραγματικ�τητα που με περικλε�ει. Δεν κατ�βαλα ιδια�τερη προσπ�θεια μ�χρι να μου φανερωθε� απροκ�λυπτα η εποχ� της αλλαγ�ς, η εποχ� μας. Παντο� τριγ�ρω μοναχ� αλλαγ�ς, �λα �να κ�μα. Τα τροχοφ�ρα δεν αφ�νουν περιθ�ρια για οικει�τητες και γνωριμ�ες, ξεχνο�ν τον δρ�μο στον οπο�ο στηρ�χτηκαν προτο� ακ�μη τον διασχ�σουν, οι π�λεις αλλ�ζουν συνεχ�ς προσωπε�α μιμο�μενες μαται�δοξες υπ�ρξεις μα και οι �νθρωποι περικυκλωμ�νοι απ� �ναν τ�τοιο δαιδαλ�δη κυκε�να αλλαγ�ν, τι �λλο παραμ�νει να κ�νουν π�ρα απ� το να παρασυρθο�ν;
Μα ακ�μη και αν ο κατατρεγμ�ς τους �ταν αναπ�φευκτος, ε�χαν τουλ�χιστον την επιλογ� να τον λατρε�ουν και να τον αποζητο�ν. �τσι, σ�μφωνα με τα διδ�γματα της αλχημε�ας, οι �νθρωποι πλαν�θηκαν απ� την αλλαγ�, μον� που το�τη την φ�ρα δεν μετ�τρεπαν τον υδρ�ργυρο σε χρυσ� αλλ� τον κ�σμο σε �ναν αδι�παυστα καλ�τερο τ�πο – � τουλ�χιστον �τσι ν�μιζαν και �τσι νομ�ζουν. �χουν θελ�σει να μεταβ�λουν το δ�κρυ σε χαμ�γελο, την επιθυμ�α σε πραγματικ�τητα, την σκλαβι� σε ελευθερ�α. Τ�σες και τ�σες επαναστ�σεις, απ� τις μεγαλ�τερες στις μικρ�τερες, απ� την Γαλλικ� Επαν�σταση στην χειμωνι�τικη εκε�νη ν�χτα που δα�μονες απελευθερ�θηκαν στη Αθην� προς χ�ριν εν�ς ανηλ�κου αγοριο�, αποδεικν�ουν πως ποτ� δεν θα μπορ�σει να υπ�ρξει παρ�ν π�ρα μ�νο μ�λλον, μ�νο ελπ�δα και �νειρα, μ�νο βλ�ψεις και αλλαγ�ς, μ�νο α�ριο.
«Το κακ� ε�ναι το μεταμφιεσμ�νο καλ�» ισχυρ�ζεται �να ρητ� που αρχ�ζει να φωτ�ζει τις καταχνι�ς των σκ�ψεων μου και εγ� μ�νω να αναρωτι�μαι γιατ� να μην ισχ�ει το αντ�στροφο; Τι αν το καλ� ε�ναι μερικ�ς φ�ρες το μεταμφιεσμ�νο κακ�; Τι αν η ελπ�δα που μας ποτ�ζουν ε�ναι δηλητ�ριο και τα �νειρα μια στυγν� φυλακ�; Μπορε� οι τ�σες επαναστ�σεις να μου χ�ρισαν την ελευθερ�α του λ�γου, της �κφρασης, της περηφ�νιας, αλλ� μου στ�ρησαν την ελευθερ�α να ζ�σω το σ�μερα! Π�ς να ζ�σεις το παρ�ν �ταν ολ�κερο το α�ριο σφην�νεται σε μια μ�νο μ�ρα: την σημεριν�; Με παρασ�ρνει το �νειρο που με θ�λει να κυλι�μαι σε �ναν αλλι�τικο κ�σμο, ο�τε καλ�τερο ο�τε χειρ�τερο, �να κ�σμο στον οπο�ο θα ζω εγ� και �χι οι φιλοδοξ�ες μου. Και κ�πως �τσι, με μια πινελι� αναπ�φευκτου, μια και τα �νειρα παραμ�νουν π�ντα �νειρα, απομ�νω να αποτραβι�μαι και να ξεγελ� τον εαυτ� μου λ�γοντας σαν �λλος Σαχτο�ρης πως «Μακρι� σε �ναν �λλο κ�σμο γ�νηκε αυτ� η αποκρι�».
