«Ο �ρωτας �ταν εκε�…»
Η ï¿½ρνηση του θαν�του και η κατ�φαση της ζω�ς –
«Της Αγ�πης α�ματα με πορφ�ρωσαν
και χαρ�ς ανε�δωτες με σκι�σανε…».
Οδυσσ�α Ελ�τη, «Το �ξιον Εστ�».
Υπ�ρχουν στιγμ�ς που το OXI γρ�φει Ιστορ�α και που η �ρνηση, μας οδηγε� σε ακ�μη μεγαλ�τερη κατ�φαση. Και ε�ναι εκε�νο το OXI σου, που θ’ οδηγ�σει στη ζω�. Το να θ�τεις τον εαυτ� σου �ναντι οτιδ�ποτε διασπ� την ανθρ�πινη σου υπ�σταση, με την αστραπ� π�ντα στο βλ�μμα σου και ποτ� εφησυχασμ�νος, ε�ναι τ’ ομορφ�τερο και συν�μα υψηλ�τερο χρ�ος που μπορε� να εκπληρ�σει �νας �νθρωπος που θ�λει ν’ αληθε�ει την ανθρωπι� του… Κι εκε�νο το OXI σου ε�ναι που θα σε κ�νει να ξεχωρ�σεις απ’ τη συν�φεια την πολ� του πλ�θους, καθ�ς λ�ει ο μεγ�λος Αλεξανδριν�ς. Αυτ� σου η �ρνηση θα σ’ οδηγ�σει στην πιο θετικ� δι�σταση της ζω�ς, καταργ�ντας κ�θε συν�θεια που σκοτ�νει την �κπληξη. Η θετικ� δι�σταση του OXI, οδηγε� σε μια ν�α οντολογικ� πραγματικ�τητα, σε μια υπ�ροχη υπαρξιακ� μεταμ�ρφωση, σε μια ν�α δι�σταση, καιν� κι �χι κεν�…
Μας αν�γει σ’ εκε�νη τη μοναδικ� ελευθερ�α της οντολογ�ας. Εκε� �που επιτρ�πεις στην �παρξη ν’ αναπν�ει… Να �ρχεται σε συν�ντηση με τον �λλον… Η ï¿½ρνηση, ως στ�ση κατ�φασης, ως αντ�-σταση, ως �κφραση αποδοχ�ς του διαφορετικο� και �ρα του �διου του προσ�που σου, ως κατ�φαση της �διας της ζω�ς, ως �ρνηση σε καθετ� που αλλοι�νει την �παρξη. �ρνηση σε καθετ� που δεν σ�βεται την διαφορετικ�τητα του �λλου. �ρνηση σε καθετ� που δεν αφ�νει τον �νθρωπο να σκ�φτεται ελε�θερα. �ρνηση σε καθετ� που τεμαχ�ζει τη ζω�… Κι αν το επ�πεδο εν�ς πολιτισμο� φανερ�νεται απ� την αντιμετ�πισ� του προς τους αδυν�τους, �πως μας λ�ει ο μεγ�λος μας ζωγρ�φος Γι�ννης Τσαρο�χης, η ανθρωπι� εν�ς ανθρ�που, φανερ�νεται ακριβ�ς μ�σα σε το�τη την σταυροαναστ�σιμη προοπτικ� της ζω�ς. Μια κοινων�α στην οπο�α θα υπ�ρχει σεβασμ�ς στη διαφορετικ�τητα και στον �λλον, δεν ε�ναι ουτοπï¿½α… Αρκε� να αναπν�ει παντο� κυρ�αρχη η ζ�σα μν�μη που θα διαλ�ει κ�θε σκοτ�δι…
Περιμ�νοντας την 28η του Οκτ�βρη… Καρτερ�ντας τον �νεμο της λευτερι�ς, το �διο το θα�μα, σε μια πατρ�δα που καθημεριν� ρ�χνεται στη λησμονι�, αρνο�μενη την �δια της την Ιστορ�α, τασσ�μενη μ’ αυτο�ς, τους οπο�ους τ�σο γεννα�α πολ�μησαν οι �νθρωποι της σ’ �λη τη μακρα�ωνη ιστορ�α της. Σε μια κοινων�α που μεταβ�λλεται μ�ρα με τη μ�ρα σε μια απ�νθρωπη μ�σκα, ολ�τελα αντ�θετη με τα πανανθρ�πινα ιδανικ� για τα οπο�α πολ�μησε αι�νες επ� αι�νων ο λα�ς μας. �ραγε υπ�ρχει ακ�μη ελπ�δα μ�σα σε το�το το παρ�λογο σκηνικ� του θαν�του; Ναι, υπ�ρχει κι αναστα�νεται στα μ�τια των παιδιï¿½ν… Αναπν�ει μ�σα στους χτ�πους της καρδι�ς τους… Λιποτακτε� ηρωικ� κ�θε φορ� που ονειρε�ονται…
Τιμ� και δ�ξα στους αφανε�ς και ανυπ�τακτους �ρωες που μ’ ï¿½λη τη δ�ναμη της ψυχ�ς τους, βροντοφ�ναξαν ΟΧΙ, τη στιγμ� που �λη η γη φ�ναζε ΝΑΙ… Mια χο�φτα τρελο� κι ωρα�οι, αντιστ�θηκαν σ’ �τι καταργο�σε τη ζω�… Γιατ� �ραγε; Η απ�ντηση �ρχεται με τον ομορφ�τερο τρ�πο… Μ�σα απ� το μαθητ� μας το Μ�ριο… Κι αυτ� αρκε�… «Ο �ρωτας �ταν εκε�…»
