Οι εξελ�ξεις στην εποχ� μας δεν μπορο�ν να αφ�σουν καν�να αδι�φορο. Ιδια�τερα σε μ�α εποχ� που ζητε�ται η ιδιαιτερ�τητα και υποστηρ�ζεται η ετερ�τητα παντοιοτρ�πως, δυστυχ�ς, τα �τομα με αναπηρ�α βρ�σκονται ακ�μη στο περιθ�ριο… Η ελληνικ� κοινων�α δεν �χει φτ�σει ακ�μη στην πλ�ρη αποδοχ� της αναπηρ�ας γενικ�τερα, αλλ� και το �λλειμμα παιδε�ας και η �λλειψη ενημ�ρωσης για την Σκλ�ρυνση κατ� Πλ�κας, δημιουργε� ε�τε κλειστ�ς ομ�δες αντιμετ�πισ�ς της ε�τε ομ�δες κοινωνικ�ς απομ�νωσης. Για τον λ�γο αυτ�ν οι συγγραφε�ς του συλλογικο� τ�μου με τον τ�τλο «Λ�για Ελπ�δας» αποφ�σισαν να προσφ�ρουν τα δικαι�ματα του βιβλ�ου στην Πανθεσσαλικ� �νωση Ατ�μων με Σκλ�ρυνση Κατ� Πλ�κας (ΠΕΑμΣΚΠ). Ο Τ�μος αυτ�ς, �πως αναφ�ρεται και στην αρχ� του βιβλ�ου, υπ�ρχει γιατ� υπ�ρχει ο π�νος, αλλ� απευθ�νεται σε �σους μπορο�ν να «ποιο�ν ελπ�δα απ� τον π�νο». Η ιδιαιτερ�τητα αυτο� του συλλογικο� �ργου κρ�βεται και σε �να �λλο γεγον�ς. Το βιβλ�ο αυτ� �γινε μ�σα απ� το κοινωνικ� δ�κτυο (Facebook). Μ�α ιδ�α, �να κ�λεσμα και… το αποτ�λεσμα καταπληκτικ�!
Αναστασ�α Β. Γκ�τση – Κ�στας Β. Ζορμπ�ς, Λ�για Ελπ�δας, εκδ�σεις Μπαρμπουν�κης, Θεσσαλον�κη/Β�λος 2011
Διαβ�ζοντας τα «Λ�για Ελπ�δας»
…γιατ� η ζω�, �πως κι αν μας συστ�νεται, απ� �ποια υλικ� ονε�ρου � εφι�λτη κι αν συναρμολογε�ται, με �ποια αδ�χτυλη χειρονομ�α � �ναρθρη κραυγ� κι αν διαλ�γεται, �ποια μορφ� κι αν �χει, με �ποιο πλε�νασμα � υστ�ρημα κι αν μεταφρ�ζεται, ε�ναι εκε�νο το δ�ρο που κληροδοτε�ται απ� Θεο� για να κληρονομηθε� με περισσ� αγ�πη απ� ανθρ�που. Οι πρ�τες σκ�ψεις, �πως μπ�λιασαν στο μυαλ� μου, μετ� το κλε�σιμο και της τελευτα�ας σελ�δας του βιβλ�ου, κ�λησαν σαν δ�κρυ απ� μ�τια ευθ�νης και συμμ�ρφωσης με το τραχ� παρ�ν, την αβυσσαλ�α αλ�θεια και το τραυματικ� γ�γνεσθαι γ�ρω μου. Πληγωμ�νες εικ�νες, λαβωμ�νες ψυχ�ς, θρυψαλιασμ�νες -απ� �ναν σ�φουνα αδιαφορ�ας- στιγμ�ς. Προσπερνο�ν και π�νε να χυθο�ν σε �ναν ποταμ� λ�θης. Λ�ξεις, χ�δια, συναισθ�ματα.
Ανασυγκροτο�νται �μως οι �γνοιες, οι �ννοιες και τα υψηλ� αισθ�ματα του «μαζ�» σε αυτ� το βιβλ�ο. Παραδ�δονται σε �να γα�ταν�κι αγ�πης, ελπ�δας και συμπ�νιας μ�χρι το ανθρ�πινο χ�ρι, το αγιασμ�νο απ� χαρ� και π�νο να το ανο�ξει, να το ξεφυλλ�σει και να τα�σει την ψυχ� του με φρ�σκους καρπο�ς αλ�θειας. Εκε�νου του φρο�του που δεν ξεχνι�ται, δεν επαναπα�εται στην ωρ�μανσ� του, δεν μουχλι�ζει στην σ�ψη του. Παρ� μ�νο, καρποφορε�, δροσ�ζει και ανθοφορε� το «ε�ναι» του, μ�σα απ� την συνε�δηση �τι υπ�ρχει. Σελ�δες με χαρο�μενα χρ�ματα, σχ�ματα, λ�ξεις, που σε περιπλανο�ν σε κ�πους απαρ�μιλλης μαεστρ�ας, με �λο το πλ�νεμα της φ�σης, με �λο το μεγαλε�ο της δημιουργ�ας, με ολ�κληρη την ασυν�χεια και την συν�χεια της ζω�ς. Νο�ματα βαθι�, π�ρτες βαρι�ς για να τις αντιλαμβ�νεσαι �ταν κλειδ�νουν π�σω σου την θλ�ψη, λ�μψεις στο εναι�ρημα του �λιου με τις ηλιαχτ�δες. Στρογγυλ�ς �κρες προτ�σεων για να μην τραυματ�ζεσαι, κυκλικ�ς απολ�ξεις αισθημ�των για να μπορε�ς να πα�ζεις τα δ�χτυλ� σου στην επιφ�νει� τους. Ρ�ζες σμιλεμ�νες με πελαγ�σιο βλ�μμα για ταξ�δια μακριν� σε … «πρωτοειδομ�νας λιμ�νας»…
Η Αναστασ�α, μ�σα απ� μ�α αντ�σταση στην μιζ�ρια, την μοιρολατρ�α και την ραθυμ�α των καιρ�ν, αμ�λυντη απ� τον ι� της αδιαφορ�ας και εφοδιασμ�νη με μεγ�λες δ�σεις χαμ�γελου και ελπ�δας, προσκ�λεσε σε μια αν�νυμη και επ�νυμη μαζ� συμμαχ�α, φ�λους και επιστ�θιους. �λοι μαζ�, μας παραδ�δουν �να απα�γασμα εμπιστοσ�νης που ελπ�ζουν να μεταλαμπαδευθε� απ� τον κ�θε αναγν�στη, �στω κι ως απλ� αναφορ� της αν�γνωσης. Προτ�σεις, εικ�νες, λ�ξεις, αισθ�ματα, λαβωματι�ς, σκορπ�σματα, αντικε�μενα φευγαλï¿½α – �πως κι η ζω� – σε μια αλληλουχ�α νοημ�των, ερμηνει�ν και … παρερμηνει�ν. Παντρε�ονται γλυκ� και στιβαρ� στις σελ�δες του βιβλ�ου και παραδ�δουν μαθ�ματα ζω�ς και συμπ�νιας, σε κ�θε αναγν�στη που θα μετρ�σει λ�γο παραπ�νω και πιο ενδελεχ�ς το … «βαθ�, βαθ� το π�σιμο, βαθ�, βαθ� τ’ αν�βασμα» σε κ�θε στ�χο. Απλ�ς, λιτ�ς και �κρως κατανοητ�ς �λες οι συμμετοχ�ς, με την απλ�τητα που διακρ�νει ανθρ�πους που επιθυμο�ν την αμεσ�τητα του στ�χου και την ε�ληπτη πρ�σληψη της τροφ�ς του μυαλο�. Ποι�ματα και κε�μενα, που ε�ναι τ�σο καλ� αρχιτεκτονικ� τοποθετημ�να �στε δεν επιτρ�πουν σπιθαμ� των υλικ�ν να ξεφ�γει απ� το �λο οικοδ�μημα.
Η κ�θε λ�ξη «τα�ζει» με προσοχ� το μυαλ�, ενδυναμ�νει με αγ�πη την ψυχ� και θωρακ�ζει την �μυνα του οργανισμο� απ�ναντι στις κακουχ�ες, τα παραστρατ�ματα της σκ�ψης, τις σιωπ�ς της πλ�ρους αποδοχ�ς των π�ντων γ�ρω μας. Ο αγ�νας για �να καλ�τερο α�ριο, διατραν�νεται μ�σα απ� το «μαζ�» που εμπν�ει �λο το βιβλ�ο και προσκαλε� σε μ�χη συλλογικ�, συμπαρασ�ροντας ακ�μη και τον πιο δειλ�, στο μονοπ�τι της ν�κης. Εκε�νο το μονοπ�τι, που θα μας βγ�λει τους περισσ�τερους – αν �χι �λους μας – στη ν�α ζω�, τη ν�α ροπ�, τη ν�α αυγ� του κ�σμου. Ο κ�θε �νας συγγραφ�ας, συμμαζε�ει �να κομμ�τι γαλ�ζιου ουρανο�, λ�γο πρ�σινο των κ�πων των παιδικ�ν του χρ�νων, λ�γο κ�κκινο του δειλινο� και λ�γο λευκ� του γιασεμιο� και πολεμ� μ�σα απ� ονειρικ� αν και �κρως αληθιν� τοπ�α, το γκρ�ζο της απ�νθρωπης π�λης. Αντιμ�χεται το μα�ρο της λησμονι�ς και του π�νθους, το σκο�ρο φ�ντο που χ�θηκε με τ�μπερες σκοτειν�ν υποστ�σεων στην φ�ση γ�ρω του.
Γ�νεται �νας μικρ�ς ανταποκριτ�ς που θα μεταφ�ρει την ατελ�σφορη αλ�θεια, θα μεταδ�σει το μ�νυμα της ελπ�δας και θα υμν�σει μ�σα �στω κι απ� �να μικρ� πεζο�λι της μονοκατοικ�ας της σκ�ψης του, την αγ�πη για τον συν�νθρωπο. Αυτ� το συν που με τα χρ�νια �γινε πλην και αναμετρ�θηκε σε μια εξ�σωση πολλαπλ�τητας πολλ�ν διαφορετικ�ν μοναχικ�ν προσ�μων για να ισο�ται με το μην και το δεν. Αναφ�ρει με πληρ�τητα συνε�δησης �νας συγγραφ�ας : «ο �νθρωπος χρει�ζεται κ�ποιον που να τον νοι�ζεται, �στω κι �ναν, φθ�νει να νοι�ζεται πραγματικ�» για να καταλ�ξει στην σκ�ψη του «Αλλ� κι �ταν κ�ποιος σε κ�νει να δακρ�σεις… σκ�ψου �τι κ�ποιος ζει με το δικ� σου χαμ�γελο».
Αλ�θεια; Υπ�ρχει μεγαλ�τερη χαρ�, μεγαλ�τερο κ�ρδος, μεγαλ�τερη ανταμοιβ� απ� �να χαμ�γελο; Απ� �να απλ� ζ�ρωμα των χειλι�ν που προσφ�ρει �σα η ψυχ� δεν μπορε� αλλι�ς να μεταφρ�σει και εγκλωβ�ζει μ�σα της σε �ναν λαβ�ρινθο προσπαθ�ντας να βρει λ�ξεις μ�νο για να τα πει; �να χαμ�γελο, μια απλ� γκριμ�τσα του προσ�που κι �χεις �δη γρ�ψει τ�μους αλ�θειας, �υλους και ασ�λιδους, μα τ�σο ειλικρινε�ς και πλ�ρεις. Θα μας εμπιστευθε� κ�που αλλο�, σε μια �λλη γωνι� του βιβλ�ου μ�α συγγραφ�ας : «Γελ�σανε τα μ�τια μου. Ανθ�σανε τα μ�τια μου. Σκαν�ρισα τη ζω� μου και π�ταξα �τι β�ραινε. Κρ�τησα �τι με γεμ�ζει χαρ�.»… Σχεδ�ν σαν αυτοβιογραφ�α, ειπωμ�να λ�για σε συνειδητ�τητα, τυπωμ�να σε αλησμ�νητη παραδοχ� της ζω�ς. Ναυαγ�ς ο καθ�νας μας σε �να νησ� που δεν �χει πηγαιμ� ο�τε και προ�λευση. Μ�νο �να στ�γμα, �τι υπ�ρχεις, ζεις και μαθα�νεις τρ�πους διαφυγ�ς απ� τα σκοτ�δια, μ�νος σου, απ� το δικ� σου ε�ναι, αυτοδ�δακτος ψ�χνοντας λ�γο φως. Κ�τι σαν το �νστικτο της επιβ�ωσης.
Γι ’αυτ� σου λ�γω…
Οι ομορφ�τερες ιστορ�ες μας,
�θελ� μας υφ�στανται.
Info:
Αξιοσημε�ωτη ε�ναι η συγκεκριμ�νη �κδοση πρωτ�στως για �ναν σημαντικ� κοινωνικ� λ�γο. Απ� την π�ληση του συγκεκριμ�νου Τ�μου, η οικονομικ� εν�σχυση, στοχε�ει στην αν�πτυξη ενημερωτικ�ν προγραμμ�των στις σχολικ�ς μον�δες, �στε να ενημερωθο�ν σωστ� οι μαθητ�ς για την Σκλ�ρυνση κατ� Πλ�κας. Παρ�λληλα να δραστηριοποιηθο�ν οι ενδιαφερ�μενοι ως εθελοντ�ς, αλλ� και να ευαισθητοποιηθο�ν στη στ�ριξη των ατ�μων με αναπηρ�α.
Ιδια�τερη σημασ�α �χει για την Οργ�νωση Σκλ�ρυνσης κατ� Πλ�κας, να ενισχυθε�, �σο γ�νεται, οικονομικ�, η δημιουργ�α ομ�δας ν�ων και νεαν�δων που π�σχουν απ� ΣκΠ και να τους δοθε� η ευκαιρ�α να αναπτ�ξουν οι �διοι πρωτοβουλ�ες ενσωμ�τωσ�ς τους στην τοπικ� κοινων�α.
