Και κ�πως �τσι, στο κρ�τος - παρακρ�τος της Δανιμαρκ�ας, φτ�σαμε στα κ�γκελα. Κρεμασμ�νοι �χι μ�νο στις σιδερι�ς, αλλ� σε μια μετ�ωρη κατ�σταση που μ�ρα με τη μ�ρα σαπ�ζει και αποσαθρ�νεται παρασ�ροντας το βαθ�τερο «εγ�» μας στα αβαθ�. �χι, δεν θα σου πω �τι τα σκατ...αμε, �χι δεν θα σου πω πως βουλι�ξαμε στον πυθμ�να με βαρ�δια στα π�δια, στα χ�ρια, στο μυαλ�...Εξ�λλου, το β�ρος που κουβαλ�με και αξ�ζει να το φ�ρουμε στις πλ�τες, ε�ναι μ�νο το β�ρος της ευθ�νης. Απλ�ς εδ� κ�που ε�ναι που η χ�ρα αποσυναρμολογε�ται, η συνε�δηση παρανοε� και το στανι� μας το εθνικ� αρνε�ται πατρ�δας και ταυτ�τητας.
Κ�ποτε, ο �ψιστος επιστ�μων �λμπερτ Α�νστ�ιν το ε�πε ξεκ�θαρα. «Αν τα γεγον�τα δεν συμφωνο�ν με τη θεωρ�α, τ�τε αλ�μονο στα γεγον�τα.». Και θα �ρθω να υπερθεματ�σω, πως δεν χρει�ζεται να σε ακυρ�σουν τα �δια τα γεγον�τα για να αντιληφθε�ς �τι �λα γ�ρω μας και μ�σα μας - το πιο τραγικ� - βουλι�ζουν. �να «εξ�λλου» συν�χεια θα χρησιμοποιε�ται ως «αιτιολογικ� αντ�βαρο» για να αποδε�ξει τα αυτον�ητα. � τα αυτο-α-ν�ητα. Αυτ� που πασχ�ζουμε να υπερασπιστο�με, τα κεκτημ�να, τα δεδουλευμ�να, τα... κεπαραχωρημ�να. Σε μια βιτρ�να δημοκρατ�ας, σε �να τεντωμ�νο σκοιν� που θα κοπε� απ� το β�ρος της απρ�πειας, σε �να κρ�τος που διοικε�ται απ� ανομ�α, παρανομ�α, απουσ�α. Και η ζω� θα τραβ� την... κατηφ�ρα, η μ�ρα θα σκι�ζεται απ� τη ν�χτα, το «επερχ�μενο» θα προηγε�ται του «προ�π�ρχοντος» κι εσ�, ο απλ�ς πολ�της θα τρ�χεις να προλ�βεις το «τρ�νο»...
Κρεμασμ�νοι καταλ�ξαμε στα πρωτοσ�λιδα, με σκιαγρ�φηση της �διας της ζω�ς, �δειοι απ� συνα�σθημα και α�σθημα, με πλ�ρη απουσ�α μυρωδι�ς, οσμ�ς και καλαισθησ�ας. Γιατ� �τσι αδει�ζει το Σ�στημα τον �νθρωπο. Τον ξεζουμ�ζει, τον αποδυναμ�νει, του αφαιρε� το κ�νητρο, τον αποστασιοποιε� και τ�λος τον πετ� στη μοναξι� του να πασχ�ζει να φτι�ξει την πλασμ�νη μου κλασματικ� υπ�σταση. �τσι και τ�ρα. Η αν�σα κ�βεται, η χ�ρα στεν�ζει, η Ελλ�δα απογυμν�νεται απ� την ουσ�α και η πατρ�δα ξενιτε�εται.
Περαστικο� απ� το �διο μας το βιος, αμετ�φραστοι απ� την αν�γκη μας να προλ�βουμε να ζ�σουμε. Το �τι ζ�σουμε, το �τι βρο�με μπρος μας να ξεκοκκαλ�σουμε. Το �τι αφ�σανε σε αποφ�για οι �γριες ορ�ξεις των προηγο�μενων, το �τι συναντ�σαμε και μας γυ�λισε. Περαστικο� απ� τις �δειες λεωφ�ρους, �πατρεις, �νιωθοι, ασυμμ�τοχοι. Γιατ� �τσι καταλ�ξαμε στην ζω� να πορευ�μαστε, �τσι φτ�σαμε να γ�νουμε πριν απομε�νει �στω �να �χνος «ανθρ�που». � �τσι τους επιτρ�ψαμε τους γνωστο�ς κυρ�ους με τα κοστο�μια, εμε�ς οι �πλυτοι, οι ξυπ�λυτοι, οι νοικοκυρα�οι και ωρα�οι. Οι εθνικιστ�ς, οι πατρι�τες, οι βολεμ�νοι. Οι δημ�σιοι, οι ιδιωτικο�, οι idiots. Οι «ï¿½τσι», οι «αλλι�ς», οι «καθωσπρ�πει», οι «in» και οι «out». Εμε�ς κι οι απ�ναντι που γ�νανε σαν εμ�ς και εμε�ς γ�ναμε σαν τους απ�ναντι.
Δεν θα σε κουρ�σω. Μας κατηγορο�ν για φασ�στες γιατ� νοιαζ�μαστε για το �θνος. Μας λερ�νουν με τον χαρακτηρισμ� «ï¿½κρα» γιατ� φοβο�νται μην προλ�βεις και τους χαρακτηρ�σεις εσ� πως βρ�σκονται στην �κρη της ευθε�ας. Μας βρ�ζουν για λαμ�για για να προλ�βουν να δ�σουν ταυτ�τητα σε αυτ� που εσ� κ�νεις βλ�ποντας το ψ�ρι να βρωμ� απ� τα εντ�σθια... Μας λιντζ�ρουν σε �να κρεβ�τι του Προκρο�στη. �ραγε για τι να ζω, να ζεις, ... ναζ�;
