Κατευθ�νσεις. �νας �λλος μεγ�λος προσανατολισμ�ς. Σε εποχ� με τη νεκρ� τραβηγμ�νη. Στιγμ�ς που στ�κεσαι κ�που καταμεσ�ς και αναρωτι�σαι, προς τα που π�νε τ�ρα για την χαρ�; Κ�πως �τσι. Με κοφτ�ς λοξ�ς ματι�ς στα Χριστο�γεννα, � σε �ποιο τ�χνασμα κατασκευ�σαμε για να περν�με αυτ�ς τις μ�ρες λ�γο πιο πασπαλισμ�νοι απ� χρυσ�σκονη και... περισσ� αγιοσ�νη... Να γ�νουμε καλ�τεροι �νθρωποι. Λες κι η λ�ξη «ï¿½νθρωπος» εν�χει την υπ�νοια του κακο�... Μεγ�λη κουβ�ντα.
Στ�κομαι στη μ�ση της μεγ�λης α�θουσας του Σιδηροδρομικο� Σταθμο� της Θεσσαλον�κης. Επ�στρεψα εν� �φυγες για την πλατφ�ρμα αναχ�ρησ�ς σου και κοιτο�σα τριγ�ρω. Με βλ�μμα σταματημ�νο π�νω σε κ�θετι που τραβο�σε την προσοχ�. Πως �ταν βλ�πεις �ντονα χρ�ματα και προσπαθε�ς να διαβ�σεις π�σω απ� την τ�μπερ� τους; Γ�ρω �νας κ�σμος ασαφ�ς, χαμ�νος στις δικ�ς του σκ�ψεις, αμετ�φραστος, με μπαγ�ζια γεμ�τα απ� �γχος να φτ�σει σπ�τι του, �σως... � σε �ποιον προορισμ� �χει βαπτ�σει «σπ�τι». Γενικ� αγχωμ�νος, λες και προσπαθο�σε να προλ�βει τις στιγμ�ς και τους λεπτοδε�κτες στα μεγ�λα αδηφ�γα ρολ�για του. Να προλ�βουν να γευτο�ν το πιπ�ρι της στιγμ�ς. Εκε�νη την γε�ση που �χουν τα χε�λη �ταν δαγκ�νονται απ� την ηδονικ� ν�κη, πως τα κατ�φερες και πρ�λαβες στο τσακ. Στο τελευτα�ο δευτερ�λεπτο. Στο '90 της ζω�ς.
Οι κουβ�ντες μας �ξιζαν. Σαν χρυσ�ς. Σαν λευκ�ς χρυσ�ς. Πλατ�να. Λες και κ�θε φορ� που ερχ�σουν Θεσσαλον�κη, �σουν προορισμ�νος να διαβε�ς τις �διες κουβ�ντες. Απλ�ς το ποτ�μι των υποχρε�σεων μας χ�ριζε. Ο αδελφ�ς μου, εσ�, ο πατ�ρας μου. Ο Γι�ργος. Σαν να στ�λιζαν τις σκ�ψεις που �πρεπε να μοιραστο�με. Ανυπ�φορα. Κοιτο�σα γ�ρω μου και αναρωτι�μουν. Οι ζω�ς μας �χουν στραγγ�ξει. �χουν με�νει φωτογραφημ�νες στιγμ�ς γεμ�τες απ� καμμ�νες γων�ες απ� αποτυχημ�νες απ�πειρες να κ�ψουμε �τι μας πληγ�νει. � �τι μας θυμ�ζει. Ο ï¿½νθρωπος γενικ� δεν επιθυμε� να θυμ�ται. Ε�ναι θυμωμ�νος με τις θ�μησες. Κ�πως �τσι κι εγ�. Θυμωμ�νος. Φ�τος πρ�τα Χριστο�γεννα με συνειδητ�τητα. Της απ�κτησης εν�ς �θλου. �τσι τον β�πτισα τον λ�φο μου και π�ω. �θλο.
Ρ�χνω μια κλεφτ� ματι� τριγ�ρω. �λοι ακ�μη στην θ�ση τους. Η κυρ�α με τα κ�κκινα συνεχ�ζει να φων�ζει για το εισιτ�ριο που �χασε, �νας κ�ριος σκυφτ�ς πιο π�ρα σχολι�ζει την συμπεριφορ� της με δ�ο νεαρ�ς, κλασσικ� καμ�κι made in Greece, �νας φρουρ�ς ιδιωτικο� security κοιτ�ει αμ�χανα το ρολ�ι του εν� συνομιλε� για επιφ�νειες της μ�ρας με τον συν�δελφ� του, δ�ο τσιγγ�νες μαζε�ουν χαρτι� και �τι βρουν στους κ�δους του Σταθμο�. Μετ� θα τα π�νε για ανακ�κλωση. �διες ζω�ς περασμ�νες στα super των ειδ�σεων. Τετραμελ�ς οικογ�νεια κινδ�νευσε να καε� απ� βραχυκ�κλωμα στα Χριστουγεννι�τικα λαμπ�κια... Σε προσπερν�. Η χαρ� που θα γ�νει θρ�νος... �να ν�μα η ζω�. Που συνεχ�ζεται... Αδι�κοπα. Ταμειακ�ς χτυπ�νε βασανιστικ� στο μυαλ�, αποδε�ξεις επιβραβε�ουν τα πορτοφ�λια της καταν�λωσης και τα στομ�χια της απ�λαυσης, εφοπλισμ�νες ταμε�ες με χαμ�γελα αμ�χανα στα χε�λη να ευχαριστο�ν για την αμοιβ�, μ�τια χορτα�νουν με γλυκ� και αλμυρ� π�σω απ� το τζ�μι, κουβ�ντες ανταλλ�σσουν στ�ματα μ�σα στην διαφ�νεια του ευφ�μερου... Κι εσ�να το τρα�νο σου �χει �δη ξεκιν�σει. Μ�σα μου ο δα�δαλος των συρμ�ν. Αμετακ�νητα στον σταθμ� του συνειδητο�, εντ�ς μου, χιλι�δες σαπισμ�να βαγ�νια. Που δεν αν�κουν σε δρομολ�γιο. Ορφαν�... �χι δεν θα στο χαλ�σω. Οι δικ�ς μου ιστορ�ες, ε�παμε, σαν της Μελ�νας, πρ�πει να τελει�νουν με �λους μια παρ�α να κατηφορ�ζουν στην ακρογιαλι�...
Καλ� Χριστο�γεννα. Π�ση συντροφι� μπορε� να σου κ�νει μια μοναξι�; �ραγε;
