«Εγ� το φως μετ�λαβα
κι εκε� σε π�ει η καρδι� συν�θως...».
«...ἐκ του ἀνεσπ�ρου φωτ�ς...». Το φως το ζεις. Σε ακολουθε�. Σε κατακλ�ζει. Σε κυριε�ει. Αφο� πρ�τα το αποδεχθε�ς στη ζω� σου. Μ�νο λε�τερο σε θ�λει. Καταργε� κ�θε λογικ�. Μ�νο με την καρδι� μπορε�ς να το βι�σεις. Κι �ταν το βι�σεις, τ�ποτα δεν θα ε�ναι πια �πως πριν... Θα αισθανθε�ς την �νοιξη να σε κυριε�ει ολ�κερο... Την �νοιξη που θα καταργ�σει κ�θε θ�νατο μ�σα σου. Μικρ� � μεγ�λο. Δεν �χει σημασ�α. Ο θ�νατος ε�ναι θ�νατος. Και χρ�ος μας ε�ναι να τον καταργ�σουμε. Κι ο δρ�μος της ν�κης ε�ναι μον�δρομος. Η αγ�πη. Η δ�ναμη εκε�νη που �χει την απ�λυτη εξουσ�α �ναντι του θαν�του. Το μυστ�ριο του φωτ�ς επιμ�νει σθεναρ� να αντιστ�κεται εν�ντια σε κ�θε ασχ�μια. Γιατ� στα αλ�θεια «η ομορφι� θα σ�σει τον κ�σμο». Ε�χε δ�κιο ο Ντοστογι�φσκυ. Μ�σα στην εφ�μερη ζω� μας, περιμ�νουμε το θα�μα εκε�νο που θα τη μεταμορφ�σει σε αθ�νατη. Το φως που θα διαλ�σει κ�θε σκοτ�δι. Το αν�σπερο εκε�νο φως που φωτ�ζει ακ�μη και τα πιο αν�λιαγα σκοτ�δια μας. Το φως που μερ�νει τη ψυχ� μας. Γιατ� το θα�μα πα�ει να υφ�σταται, �ταν πα�ουμε να το πιστε�ουμε. Και να θυμ�σαι... Αν δε συναντ�σεις τον Χριστ� στο πρ�σωπο του �λλου, τ�τε δεν θα τον συναντ�σεις ποτ�. Αν δεν αναστ�σεις τον Χριστ� μ�σα στην καρδι� σου, τ�τε δεν θα αναστηθε� ποτ� μ�σα σου... Και να θυμ�σαι... Να φυλ�ς π�ντα μ�σα στην καρδι� σου ακ�ραιο το φως...
