Δεν ε�χε δει ποτ� του το φως της ημ�ρας. Δεν �ξερε τι χρ�μα �χει ο ουραν�ς, πως ε�ναι τα αστ�ρια και το πρ�σωπο της μ�νας του. �ταν απ� π�ντα τυφλ�ς. Απ� την ημ�ρα που γενν�θηκε ζο�σε μ�σα στο σκοτ�δι, χωρ�ς να μπορε� να κ�νει οτιδ�ποτε για να το αλλ�ξει. Ο κ�σμος γ�ρω του αποκτο�σε χρ�μα χ�ρη στις περιγραφ�ς των �λλων. Π�στευε τις διηγ�σεις των γονι�ν του για το γαλ�ζιο του ουρανο�, το κ�κκινο του κρασιο�, το κ�τρινο του σταριο�. Η π�στη του χρωμ�τιζε το σκοτ�δι κι �τσι μπορο�σε να βλ�πει μ�σα απ� τα μ�τια της ψυχ�ς του αλλ� και τα μ�τια των �λλων τον κ�σμο ολ�κερο.
Οι μ�ρες, οι μ�νες, τα χρ�νια π�ρναγαν και ο τυφλ�ς π�ντα εκε� στη γωνι� του στην �κρη του δρ�μου να απλ�νει το χ�ρι για να ζητ�σει την ελεημοσ�νη των περαστικ�ν. Τις περισσ�τερες φορ�ς τον προσπερνο�σαν χωρ�ς να τον κοιτ�ξουν καν. Κι εκε�νος π�ντα εκε� να ακο�ει και να σχηματ�ζει μ�σα στο μυαλ� του τον κ�σμο που δεν μπορο�σε να δει. Σ�μερα �ξερε πως �ταν η μ�ρα του Σαββ�του. Ο θ�ρυβος της π�λης �ταν διαφορετικ�ς. �ταν μ�ρα της προσευχ�ς. Ο�τε �μαξες, ο�τε ζ�α, ο�τε πραματευτ�δες. Μ�νο γρ�γοροι βηματισμο� προς τη μερι� της συναγωγ�ς.
Ξ�φνου ακο�ει δ�πλα του να κουβεντι�ζουν. «Δ�σκαλε γιατ� αυτ�ς εδ� ο �νθρωπος γενν�θηκε τυφλ�ς; Μ�πως γιατ� αμ�ρτησε ο �διος, � μ�πως γονε�ς του;». Αλ�θεια, σκ�φτηκε, γιατ� γενν�θηκα τυφλ�ς; Κι ο �διος πολλ�ς φορ�ς ε�χε αναρωτηθε�, αλλ� ποτ� δε μπ�ρεσε να δ�σει απ�ντηση. Απλ� το ε�χε δεχτε� κι �τσι μπορο�σε να συνεχ�σει να ζει. �μως αυτ� τη φορ� αισθαν�ταν για κ�ποιο λ�γο, πως η απ�ντηση που θα �κουγε θα �ταν αλλι�τικη. «Ο�τε αυτ�ς ο�τε οι γονε�ς του φτα�νε. Γενν�θηκε �τσι για να φανερωθε� π�νω του η δ�ναμη των �ργων του Θεο�» �ταν τα λ�για που �φταναν στα αυτι� του σαν την πνο� του απογευματινο� δροσερο� α�ρα. Ε�χαν �λλη γλ�κα ετο�τα τα λ�για και �ταν απ� χε�λη που �ξεραν να αγαπο�ν και να ελαφρ�νουν τα β�ρη τα ανθρ�πινα.
Δεν �ξερε για ποιο λ�γο αλλ� η καρδι� του �ρχισε να χτυπ� δυνατ�. Μ�σα του γεννι�ταν μια αναπ�ντεχη ελπ�δα πως σε λ�γο �λα θα �λλαζαν. Νι�θει �να απαλ� �γγιγμα εν�ς αντρικο� χεριο� π�νω στα νεκρ� του μ�τια και τα δ�χτυλα να απλ�νουν γ�ρω τριγ�ρω το ζεστ� πηλ�. «Π�γαινε να πλυθε�ς στην κολυμβ�θρα του Σιλωï¿½μ» ακο�ει ξαν� τη φων� του δασκ�λου. Θ�λει να τρ�ξει μα δεν μπορε�. Φοβ�ται πως �λα ετο�τα ε�ναι παιχν�δια του νου και της φαντασ�ας του. Δεν μπορε� να συμβα�νει κ�τι τ�τοιο. Γενν�θηκε για να ζει στο σκοτ�δι και το�το δεν αλλ�ζει. �τσι του ε�χαν πει κι �τσι ζο�σε κι ο �διος μ�χρι τα τ�ρα. �μως ετο�τη η φων� �ταν αληθιν�, το �γγιγμα ε�χε μ�σα του την �δια τη ζω�. Το �νιωθε π�νω στα μ�τια μα και π�νω σε ολ�κερη την �παρξη του. �πιασε το ραβδ� του και �ρχισε να ψ�χνει το δρ�μο για την κολυμβ�θρα. Η αγων�α �καναν τα β�ματα του βιαστικ�. Μια φων� μ�σα του, του �δινε κουρ�γιο να συνεχ�σει. Μ�χρι που �φτασε μπροστ� στο νερ�. Οι παλ�μες του ε�ναι �δη μ�σα στο καθαρ� νερ�. Πα�ρνει με τις χο�φτες και ρ�χνει π�νω στα μ�τια του. Η λ�σπη ξεπλ�νεται και γλιστρ�ει π�νω στο πρ�σωπο του. Θε� μου, τα νεκρ� μ�τια ζωντανε�ουν. Αχτ�δες απ� φως τρεμοπα�ζουν π�νω στα βλ�φαρα, και σε λ�γο �λα τα χρ�ματα γεμ�ζουν το μυαλ� του. Αδ�νατο να υπ�ρχει τ�ση ομορφι� στον κ�σμο. �τσι ε�ναι ο �λιος, τ�σο λαμπερ�ς; Κι ετο�το το νερ� τ�σο δι�φανο �στε καθρεφτ�ζεται το πρ�σωπο μου; Πρ�τη φορ� βλ�πει το πρ�σωπο του. Τα μαλλι� του, τα γ�νια του, τα μ�τια του. Τα ξαναζωντανεμ�να μ�τια του, απ� λ�γη λ�σπη κι �να θε�κ� �γγιγμα.
Κι �μως ετο�το το θα�μα, �πως και κ�θε τι θαυμαστ� γεγον�ς, δεν μπορε� σχεδ�ν ποτ� να κ�μψει εκε�νους που τα π�ντα τα μετρ�νε με τη λογικ� και το νου. Για εκε�νους που ο κ�σμος ε�ναι μ�νο ν�μοι και καν�νες, αριθμο� και εξισ�σεις. Αυτο� δεν κατ�φεραν πουθεν� να δο�νε την πνο� τη θε�κ� παρ� μ�νο την πιστ� τ�ρηση του ν�μου. «ï¿½νθρωπος αμαρτωλ�ς θα ε�ναι αφο� θεραπε�ει τη μ�ρα του Σαββ�του».
Κι αν ακ�μη απ� τ�τε μ�χρι τα σ�μερα π�ρασαν σχεδ�ν δυο χιλι�δες χρ�νια π�ντα οι �νθρωποι του ν�μου και των καν�νων θα ζο�νε μακρι� απ� την πραγματικ� �ννοια της ευαγγελικ�ς διδασκαλ�ας που ζητ�ει �λεος και �χι θυσ�α, που προκαλε� τον αναμ�ρτητο να λιθοβολ�σει πρ�τος, που δεν κατανοο�ν �τι �λοι αυτο� οι ελ�χιστοι και αποκλεισμ�νοι απ� τον κ�σμο των «καθαρï¿½ν» και «ηθικï¿½ν» θα μας συμπαρασ�ρουν στη βασιλε�α του Θεο�, εκε� �που το φως ε�ναι �πλετο και αι�νιο και η δικαιοσ�νη γεγον�ς αδιαμφισβ�τητο.
π. Ιουστ�νος-Ιω�ννης Κεφαλο�ρος
Θεολ�γος
Διευθυντ�ς Κ�ντρου TOGETHER
