Μοναξι�... μ�α λ�ξη, επτ� γρ�μματα... επτ� γρ�μματα, που καθημεριν� βαρα�νουν �λο και περισσ�τερους ανθρ�πους... Γιατ�; Γιατ� σ�μερα τα περισσ�τερα �τομα αισθ�νονται μ�να; Τι �λλαξε με την π�ροδο του χρ�νου;
Θυμ�μαι κ�ποτε, παιδ�κι �μουνα και παρατηρο�σα τους μεγ�λους και �λοι �ταν χαρο�μενοι, αγαπημ�νοι, μονιασμ�νοι. Σ�μερα τα πρ�γματα �λλαξαν. Και δεν ε�ναι μ�νο η οικονομικ� κρ�ση, �πως ισχυρ�ζονται οι περισσ�τεροι, που ευθ�νεται γι’αυτ�. Οι περισσ�τεροι απ� μας, γ�ναμε εγω�στ�ς, αρχ�σαμε να κοιτ�με μ�νο το συμφ�ρον μας, π�ψαμε να σκεφτ�μαστε το ΕΜΕΙΣ κι αφιερωθ�καμε ψυχ� τε και σ�ματι στο ΕΓΩ. �τσι, πληγ�σαμε πολλο�ς δικο�ς μας ανθρ�πους, συγγενε�ς, φ�λους, συνεργ�τες. Ακ�μα δε μπορ� να εξηγ�σω αυτ� την αλλαγ�. Τα τελευτα�α χρ�νια ακο�ω συνεχ�ς για ζευγ�ρια, που χωρ�ζουν, για φ�λες, που μετ� απ� χρ�νια στεν�ς και ιερ�ς φιλ�ας, δε λ�νε ο�τε μ�α καλημ�ρα στο δρ�μο, για συναδ�λφους, που πρ�δωσαν ο �νας τον �λλο, για μ�α καλ�τερη θ�ση στη δουλει�. Κ�ποτε, �λα �ταν �μορφα, αγν�, γαλ�νια... Πλ�ον, μ�νο μια τερ�στια απ�σταση διακρ�νω μεταξ� των ανθρ�πων. Μοναξι� παντο�… Ε�ναι �λλωστε τυχα�ο, που σ�μερα συγκριτικ� με πριν μια δεκαετ�α, τα διαζ�για �χουν π�ει στο πυρ το εξ�τερον;
Δε θ�λω να μακρηγορ�σω, να βγ�λω απ� μ�σα μου, αυτ� το οπο�ο με πν�γει, �θελα. Ας σταματ�σουμε πια να φερ�μαστε εγω�στικ� και ας δημιουργ�σουμε σχ�σεις με τους συνανθρ�πους μας, τ�σο δυνατ�ς, που θα’μαστε β�βαιοι, �τι στην πρ�τη �σχημη στιγμ� της ζω�ς μας, θα �χουμε κ�ποιον εκε� στη γων�α να μας δ�σει κουρ�γιο…
