«Γκολι�τκιν: Αρκετ�ς φορ�ς αισθ�νομαι μια ανεξ�γητη ανησυχ�α... αλλ� δεν συμβα�νει τ�ποτα το ιδια�τερο γ�ρω μου, δεν υπ�ρχει κανε�ς. Κι �μως μου φα�νεται, �τι κ�ποιος στ�κει δ�πλα μου... και μου λ�ει κ�τι σχεδ�ν ακαταν�ητο, μα για �να ζ�τημα το οπο�ο για κ�ποιο λ�γο που δεν μπορ� να εξηγ�σω, με αφορ�… �πειτα εξαφαν�ζεται...» -Σωσ�ας, Φ. Ντοστογ�φσκι
Ε�ναι μ�ρες, π�νε μ�νες, χρ�νια τ�ρα που στον �πνο μου δε βλ�πω �νειρα. Και στ' αλ�θεια, το προτιμ�. Δε ξ�ρω τι σ�ι διαστροφ� υποσυνειδ�του � ασυνειδ�του με διακατ�χει, αλλ� τις περισσ�τερες των φορ�ν, για να θυμ�μαι �να �νειρο, π�ει να πει πως �ταν εφι�λτης. �τσι μεταξ� ημικρανι�ν και διακοπτ�μενου αν� 2 �ρες �πνου, �χω πολ� χρ�νο στο μεσοδι�στημα για ψυχολογικ�, νοητικ� bras de fer. Με το καλ� και το κακ� μου εγ�. Ακ�μη και με εσ�να.
3 Δεκεμβρ�ου. Δ�ο μ�ρες μετ� τη παγκ�σμια ημ�ρα του AIDS, μια μ�ρα μετ� τη παγκ�σμια ημ�ρα κατ� της σκλαβι�ς και αν�μερα της ημ�ρας των ανθρ�πων με αναπηρ�α. Π�ξαμε. Οι παγκ�σμιες ημ�ρες τε�νουν να γ�νουν τ�σες, �σες οι ονομαστικ�ς. Δεν ε�ναι μιζ�ρια της αυπν�ας που με βασαν�ζει και ως παγκ�σμιες ημ�ρες επαγρ�πνισης, τις αποδ�χομαι πλ�ρως και τις τιμ�. �μως να, θυμ�σαι εκε�νο που κ�που, κ�ποτε ε�χαμε μ�θει; "Ο ν�μος δε θα χρειαζ�ταν, αν ο �νθρωπος απ� μ�νος του δε παρανομο�σε και δεν υπ�πιπτε σε ηθικ� σφ�λματα." Με την ευρ�τερη �ννοια. �χι ηθικιστικ�, δε με νοι�ζει με ποιον κοιμ�θηκες εχθ�ς βρ�δυ. Με κα�ει �μως, αν χαιρετ�ς τον πακισταν� υπ�λληλο στο βενζιν�δικο � τε�νεις με το χ�ρι το 20αρικο, κλε�νεις το παρ�θυρο και φε�γεις σκυθρωπ�ς και αμ�λητος.
Κ�τι μ�σα μου, φων�ζει, πως αυτ�ς οι μ�ρες, υπ�ρχουν για να απαιτ�σουν το αυτον�ητο. Εκε�νο που πλ�ον μ�νο αυτον�ητο δεν ε�ναι και κατ�ληξε ζητο�μενο. Αν στρ�ψεις το βλ�μμα σου, ολ�γυρα σου, θα δεις χρ�μα, ομορφι� � κατ�φια (παρακμιακ� ομορφι� θα σου πω), θα δεις λουλο�δια, τσιμ�ντο, ζ�α, κ�θε λογ�ς ποικιλ�α. Ακ�μη και στο φαγητ� σου θ�λεις ποικιλ�α. Στην καθημεριν�τητα σου ποικιλ�α. Αλλι�ς λες πως �πεσες σε ρουτ�να. Τελικ� ποιο ε�ναι το πρ�βλημ� μας; Γιατ� αν το αναλ�σεις στην αρχικ� του δι�σταση, �λες οι παγκ�σμιες ημ�ρες, απαιτο�ν το βασικ�… σεβασμ�. Τον σεβασμ� στην ιδιαιτερ�τητα � στο δικα�ωμα του �λλου. Στην ιδιαιτερ�τητα της σεξουαλικ�ς του προτ�μησης, στην διαφορετικ�τητα του χρ�ματ�ς του, του φ�λου του, της ασθ�νειας με την οπο�α πορε�εται και σε αφυπν�ζει πως αφορ� και εσ�να, της ελευθερ�ας του, του δικαι�ματος αυθυπαρξ�ας και αυτοπροσδιορισμο� του, του ε�δους του. Την ελευθερ�α που δε σου ζητ�ει χαριστικ�. Αλλ� τη δικαιο�ται! Γιατ� μ�πως εγ� � εσ�, ε�μαστε αποδεκτο� απ� �λους; �χι. Και αν ναι, κ�τι στραβ� γ�νεται.
Στην εκκλησιαστικ� ηθικ�, υπ�ρχαν οι κατ� Χριστ�ν σαλο�. �νθρωποι δηλαδ�, οι οπο�οι υποδ�ονταν τους τρελο�ς, τους αντιδραστικο�ς, τους περιθωριοποιημ�νους, προκειμ�νου να ζ�σουν απ� πρ�το χ�ρι, τις αρνητικ�ς αντιδρ�σεις του κ�σμου και τα παθ�ματα των ιδια�τερων αδερφ�ν τους. «Ιδια�τερος». Π�σο ασυν�ρτητη λ�ξη! Ποιος δεν ε�ναι ιδια�τερος απ� αυτ� την �ποψη; Ακ�μη και τα δ�δυμα, δε μπορο�ν να ε�ναι απολ�τως �μοια. Ακ�μη και τα �δια σου τα χ�ρια μεταξ� τους διαφ�ρουν. Αν με θεωρε�ς υπερβολικ�, προσπ�θησε να τα�σεις �να αδ�σποτο σκυλ� σε πολυσ�χναστο δρ�μο, � φ�λεψε �να κουλο�ρι σε εκε�νον τον ζαλισμ�νο �στεγο που π�φτει το κεφ�λι του στο τσιμ�ντο του πεζοδρομ�ου απ� τη μαστο�ρα. �να βλ�μμα, �να σχ�λιο � μορφασμ�ς, θα σε επαναφ�ρουν στην εξαντλητικ� πραγματικ�τητα. Σε αυτ� τη πραγματικ�τητα, που απαιτε� να αποδεικν�εις συν�χεια τη ταυτ�τητ� σου. Το αν δηλαδ�, ε�σαι ακ�μη �νθρωπος. Και π�στεψ� με, μ�σα στη πολ� βαβο�ρα της καθημεριν�τητας και στον βιοποριστικ� προβληματισμ�, θα κλωτσ�σεις με το π�δι το χαλ�κι στο πλακ�κι και θα αναρωτηθε�ς αν αξ�ζει.
Και με τα χ�ρια στις τσ�πες του παντελονιο� σου και το πρ�σωπο χωμ�νο στο κασκ�λ, με το βλ�μμα κ�τω, θα αποφανθε�ς πως �χι, γιατ� κουρ�στηκες... και θα θυμηθε�ς πως περιμ�ναμε Χριστο�γεννα. Με τα πολλ� λαμπ�κια, τα στολ�δια, τους πλαστικο�ς ΑγιοΒασ�ληδες και τα ηχογραφημ�να κ�λαντα εν�ς μεγαφ�νου. Με τους πολυσ�χναστους δρ�μους και τα αδειαν� μαγαζι�. Και κ�τι μ�σα σου θα σκιρτ�σει, σε μια μν�μη των παιδικ�ν σου χρ�νων. Και τ�τε θα νοσταλγ�σεις! �σως εκε�νη την εποχ� που �λα �ταν πιο αν�μελα! Μα π�νω απ� �λα, �σουν �νθρωπος, χωρ�ς να το προσπαθε�ς. Δε θα σου ζητ�σω να κ�νεις μια καλ� πρ�ξη. Δε θα σε παροτρ�νω να βοηθ�σεις καν�ναν! Προσπ�θησε να κρατ�ς �μως στο μυαλ� σου αυτ�... Σεβ�σου τα π�ντα! Και κρ�τα στη καρδι� σου το αξ�ωμα "a horse, is a pig, is a dog, is a boy!”. �λες οι ψυχ�ς ε�ναι �διες. Το περιτ�λιγμα και η επιλογ� του περιτυλ�γματος αλλ�ζει. Και αν δεν ε�σαι μαζοχιστ�ς, τ�τε πες μου, αν δεν αντ�χεις να πον�ς εσ�, π�ς υποφ�ρεις να πονο�ν οι �λλοι; Π�σο δε, αν τον προκαλε�ς. Με τις πρ�ξεις σου, την ανοχ� � την απ�θει� σου. Γι αυτ�, την επ�μενη φορ�, που θα συναντ�σεις εκε�νο, που ερεθ�ζει τον κακ� σου εαυτ�, θυμ�σου «το �λογο ε�ναι γουρο�νι, ε�ναι σκυλ�, ε�ναι αγορ�, που ε�ναι gay, που ε�ναι λευκ� και ε�ναι �γχρωμο και ε�ναι γυνα�κα, που ε�ναι ξ�νη, και ε�μαι εγ�, που ε�σαι εσ�.» Κι εγ� επιλ�γω να σε αγαπ�! Και σε προτρ�πω να κ�νεις κι εσ� το �διο… Γιατ� �λοι μας, χωρ�ς τους �λλους, θα �μασταν μ�νοι. Και δε θα ε�χε καν�να ν�ημα η διαφορετικ�τητ� μας. Που λανθασμ�να, θεωρο�με ανωτερ�τητα.
Τελικ� π�ντα δ�πλα μου στ�κει �νας �λλος. Και μου μιλ�ει για θ�ματα, που για κ�ποιο λ�γο που δε μπορ� να καταλ�βω με αφορο�ν. �χι εμ�να δηλαδ�, καθεαυτ�. Αλλ� κ�ποιον �λλο. Μα και αν ο �λλος �μουν εγ�; Κι αν εκε�νος �ταν στη θ�ση μου κι εγ� στη δικ� του; Πολ� πιθαν�, σε �να κ�σμο που πα�ζει π�ντα με τον ν�μο των πιθανοτ�των. �πειτα εξαφαν�ζεται κε Γκολι�τκιν. Και με αφ�νει να αγρυπν�ω, μ�σ τα τρυπ�κια του μυαλο� μου. Τ�ποτα δε μας αν�κει και μοναδικ� χρ�ος μας, ε�ναι να βοηθ�με. Και να αγαπ�με! �λα τα �λλα χαλ�λι σου και τα ρ�στα δικ� σου. Καλημ�ρα! Και αν ακο�σεις π�λι αυτ� τη φων�, π�σ της θα τα πο�με αργ�τερα. Καλ� μεταΧριστο�γεννα σε �λους!
