|
e-Charity.gr // ADBOX
|
Στ�ση λεωφορε�ου, �ρα 11 το πρω�. Περιμ�νω το "λεωφορε�ο της μοναξι�ς" �πως ονομ�ζω μιας και η γειτονι� μου ε�ναι απο τις λιγ�τερο πολυσ�χναστες της π�λης και �να μεγ�λο τμ�μα της διαδρομ�ς το διαν�ω παρ�α με τον οδηγ� � �λλοτε με τα ακουστικ� μου. Κι �μως η σκ�ψη μου σ�μερα υπ�ρξε λανθ�νουσα. �να νεαρ� ζευγ�ρι λ�γο παραπ�ρα διακ�πτει για λ�γο τη σιωπ� της συν�θειας και προσφ�ρει μια ευχ�ριστη ν�τα ζωντ�νιας. Επιβα�νουν στο �χημα που αναμ�νω κι εγ� και η ζωηρ� συζ�τηση τους συνεχ�ζεται καθ’οδ�ν. Η προσοχ� μου �δη �χει στραφε� στα βιβλ�α μου αλλ� για κ�ποιο λ�γο μετ� απο λ�γο νι�θω μια �νταση στα π�σω καθ�σματα. Το εν λ�γω ζευγ�ρι �χει ανεβ�σει τους τ�νους και η ευχ�ριστη ν�τα �χει δ�σει πια τη θ�ση της σε �χους διαφων�ας. Αυτ� �ταν! Η νεαρ� κοπ�λα κατ�βηκε νωρ�τερα απο το λεωφορε�ο σχεδ�ν εκνευρισμ�νη και �μεινε ο νεαρ�ς να ασχολε�ται με τις ηλεκτρονικ�ς συσκευ�ς που τον συν�δευαν στην τσ�πη του δ�χως καν να γυρ�σει το βλ�μμα του…
Πολλ�ς φορ�ς αναρωτ�θηκα τι ακριβ�ς συμβα�νει στις σχ�σεις των ανθρ�πων. Γιατ� οι �νθρωποι κ�νουν σχ�σεις; Γιατ� τις χαλ�νε; Τ� τις διαλ�ει; Τ� τις κρατ�ει ζωνταν�ς; �ρχ�σα να καταλ�γω πως οι σχ�σεις βασ�ζονται στην αδηφ�γα αν�γκη του ανθρ�που να συνυπ�ρξει με �λλους - να μοιραστε� και να ανταλλ�ξει. Ο χαρακτ�ρας των κοινωνικ�ν σχ�σεων ποικ�λλει αν�λογα με το πολιτισμικ� και γεωγραφικ� υπ�βαθρο αλλ� σ�γουρα συγκλ�νουν στην επιδ�ωξη του ατ�μου για κτητικ�τητα και προσωπικ� πρ�τα ευημερ�α. Ακ�μα και ο πιο μοναχικ�ς �νθρωπος θα επιλ�ξει τις σχ�σεις του, θα τις μορφοποι�σει, θα τις φτι�ξει με ημερομην�α λ�ξεως, παρ�λα αυτα �μως θα �χει σχ�σεις.
Aυτο που διαλ�ει τους δεσμο�ς απ� την �λλη ε�ναι η απ�λυτη ελευθερ�α, η ελευθερ�α του να μπορ� να επιλ�ξω, να μπορ� να απορρ�ψω. �σο μεγαλ�τερη η ελευθερ�α εν�ς ανθρ�που, τ�σο περισσ�τερες και οι επιλογ�ς του, αρα κατα συν�πεια τ�σο περισσ�τερες και οι απορρ�ψεις του. Οι �νθρωποι καθημεριν� αναζητο�ν το επ�μενο, το καλ�τερο, το ιδανικ�τερο και λ�γω της απελευθ�ρωσης του μυαλο� τους το ιδανικ� δεν �ρχεται ποτ� γιατ� ε�ναι ελε�θεροι, ελε�θεροι απο κ�θε ε�δους ιδανικ�, ελε�θεροι απο κ�θε ε�δους καν�νες. Συνεπ�ς το τ�λειο δεν �ρχεται ποτ� κι αυτ� �χει ως αποτ�λεσμα οι �νθρωποι ως επι το πλε�στο να ε�ναι δυστυχισμενοι, μισο�… π�ντα να παραμενουν μισο� με την πλεονεξ�α να καραδοκε� στην κ�θε στροφ� της δ�σχιστης στρ�τας του.
Κι �πως ανατρ�χω με τη μν�μη μου σε ιστορ�ες του παρελθ�ντος και �χω γεμ�σει το δωμ�τιο με πρ�σωπα και καταστ�σεις σε �να συνονθ�λευμα εικ�νων και λ�ξεων, χτυπ�ει το τηλ�φωνο και μ�λις �χω συνειδητοποι�σει πως π�γε πια αργ� και ε�ναι ακατ�λληλη η �ρα για φιλικ�ς συνομηλ�ες. Το σηκ�νω με δυσπιστ�α προσπαθ�ντας να συγκεντρωθ� στη φων� που με δυσκολ�α αναγνωρ�ζω στην απ�ναντι γραμμ�. Ε�ναι ο φ�λος μου ο Α. και μου ανακοιν�νει πως μ�λις �ληξε η σχ�ση του �να β�μα πριν επισημοποιηθε�. "Δεν της �κανα κ�τι" μου λ�ει σχεδ�ν παραπονεμ�να "Το μ�νο που της ε�πα ε�ναι πως θα την αγαπ� και θα την κρατ�ω σφιχτ� για π�ντα δ�πλα μου". Και τ�τε ε�λογα τον ρ�τησα με κ�ποια αθω�τητα "Ε�σαι σ�γουρος πως αυτ� �θελε;". Και πριν καλ� καλ� τελει�σω την ερ�τηση μου �χω �δη δ�σει απ�ντηση σε αυτ�. Αφο� �δωσες τα π�ντα απο την αρχ�, τι �λλο μ�νει για τη συν�χεια; �λλωστε ποιος σου ζ�τησε να δ�σεις �τσι απλ�χερα συναισθ�ματα και προσοχ� με τ�ση υπερμετρ�α; � μ�πως η ευθ�νη του να π�ρω τ�σα πολλ� βαρα�νει τη συνε�δηση και επισκι�ζει την ελευθερ�α δημιουργ�ντας �ρνηση δ�σμευσης; Εγωιστικ� -θα �λεγα - το να πα�ρνω, εγωιστικ� �μως και το να δ�νω �ταν ο �λλος δεν ε�ναι �τοιμος να π�ρει. Η επιμον� πολλ�ς φορ�ς απορρ�ει απο εκε�νη την φιλαυτ�α πως το υποκειμενικ� θ�λω μπορε� να ταυτιστε� με το αντικειμενικ� δ�ναται. Και τ�τε το υποψ�φιο κτ�μα μας ανο�γει την π�ρτα της εγκατ�λειψης πετ�ντας στο π�τωμα τις αλυσ�δες της υποχρ�ωσης σπ�ζοντας καμμι� φορ� �μως το ε�θραυστο π�τωμα της αξιοπρ�πειας μας.
Δε ξ�ρω ποια θα �ταν η λ�ση �λου αυτο�. Σε παλαι�τερες εποχ�ς οι �νθρωποι π�ρα απο κ�ποιες μικρ�ς εξαιρ�σεις, απο πολ� νωρ�ς επ�λεγαν το τα�ρι τους (� το επ�λεγαν �λλοι) και περιοριζ�ντουσαν στο να ζο�νε μ�νο με αυτ� και �κλεινε εκε� ο κ�κλος της αναζ�τησης. Σ�μερα �μως οι �νθρωποι αντιφρονο�ν σε το�τη την απεικ�νιση του χτες κι επιλ�γουν την αναρχ�α στην κοινωνικ� συν�παρξη, στα κοινωνικ� θ�λω, στα κοινωνικ� πρ�πει, στο κοινωνικ� status, οπ�τε η εξ�λιξη του μ�σα απο τις ανθρ�πινες επαφ�ς διαων�ζεται σε �λο το π�ρας της ζω�ς τους. Ε�ναι αναμφισβ�τητα ωρα�ο το να γνωρ�ζεις κ�σμο, να μοιρ�ζεσαι, να επικοινωνε�ς αλλα αυτο μπορε� να σε αγχ�σει � και να σε υποβαθμ�σει συγκριτικ� με τους γ�ρω σου καθ�ς νι�θεις οτι δεν εχεις προλ�βει η οτι δεν ε�σαι ολοκληρωμ�νος, �τι μπορε�ς κι �λλα � ακ�μη και οτι θ�λεις ακ�μη περισσ�τερα �στε να ικανοποιηθε� ο τελικ�ς στ�χος επιδι�ξεων. Μια ακατ�παυστη ενδ�τερη π�λη του "σταματ� εδ�" και του "κ�νω �να β�μα αναζ�τησης παραπ�ρα". Μ�α π�λη του "αξ�ζω" και του "διεκδικ�". Μ�α π�λη του "σεβασμο�" και του "εξευτελισμο�".
Τελικ�ς, νυχτ�νει και π�λι… και �ξω απο τα παρ�θυρα ο α�ρας θυμ�ζει πως η σκ�νη και τα αν�λαφρα απορρ�ματα ε�κολα παρασ�ρονται στο π�ρασμα του, διαλ�ονται, εξαφαν�ζονται. Εκε�νο που απομ�νει ε�ναι �,τι καλ� �χει εδραιωθε� και σε �,τι δυνατ� πιστ�ψαμε δ�χως να δ�σουμε σημασ�α σε κε�νες τις λεπτομ�ρειες που δεν επηρ�σαν το χρ�μα του και �μεινε ανεξ�τηλο εντ�ς μας…
Να αγαπ�τε ναι… μα μην αφ�σετε να παρασ�ρει ο α�ρας…
εκε�νους που με τα χ�ρια αγαπο�ν και δ�νουν χωρ�ς να το ζητ�σετε,
εκε�νους που με τα μ�τια αγαπο�ν και μ�σα απ� το ε�δωλο σας �λος ο κ�σμος φαντ�ζει �μορφος…
|
