Ποτ� δεν �μουν �ρεμη. Δε ξ�ρω τι ε�ναι αυτ� που με βασ�νιζε 3 χρον�ν, αρκο�σε �μως μια φωτογραφ�α για να καταλ�βεις πως το πιτσιρ�κι που ποζ�ριζε με χ�ρη, κρατ�ντας τη σοκοφρ�τα της εποχ�ς στο χ�ρι του, μειδ�αζε ψε�τικα σαν να κουβαλ�ει το β�ρος �λου του κ�σμου. Η κατ�σταση καθ�λου δεν καλυτ�ρευσε, μ�τε και ισορρ�πησε με το π�ρασμα του χρ�νου. Πως γ�νεται �να μυαλ� να σε βασαν�ζει τ�σο πολ�; Π�ς γ�νεται μον�μως κ�που να τρ�χει και να μην ηρεμε�ς καθ�λου; Με τη π�ροδο των ετ�ν, στον �δη ιδι�ρρυθμο και αν�συχο χαρακτ�ρα μου, προστ�θεντο μικρ� - μικρ� κομματ�κια που μ�λλον θρυμμ�τιζαν το �δη σπασμ�νο π�ζλ μου, παρ� το ολοκλ�ρωναν.
Καταλαβα�νεις π�ς σε �ναν �δη ανισ�ρροπο και αν�συχο �νθρωπο, μια δ�σκολη κατ�σταση ε�ναι το πλ�ον ιδανικ� κερασ�κι για να τελειοποι�σεις � να αποτελει�σεις τη το�ρτα και τη συνταγ�. �ταν το προ��ν λοιπ�ν σου βγει ελαττωματικ� απ� τη μαμ� εταιρε�α, απλ�ς το επιστρ�φεις � το δ�νεις για απ�συρση. Στα �μψυχα �μως και δη με τον �διο σου τον εαυτ�, που να σε ξαποστε�λεις; Τρως τις σ�ρκες σου, μουδι�ζεις το μυαλ� σου, β�φεις μα�ρες τις ημ�ρες σου και �ντας κυκλοθυμικ�ς, περν�ς και περι�δους αν�καμψης να σου θολ�νουν το τοπ�ο.
�τσι λοιπ�ν αποφ�σισα να απ�χω. Να κλειστ� για μ�α ακ�μη φορ� στην εγωκεντρικ� εσωστρ�φεια μου και να μην ανοιχτ�. Να μη σου ξαναπ� τα �δια και χιλιοειπωμ�να. Για την ακρ�βεια, δε μπορο�σα να σου πω πως �λα θα π�νε καλ�. Προτιμο�σα να σιωπ�σω. Μ�χρι σ�μερα, που στην αν�γνωση μιας και μ�νο �κφρασης, με κλ�τσησε το μυαλ� μου.
«Περιθωριακ� στοιχε�α �χουν μετατρ�ψει τα δημ�σια αποχωρητ�ρια της Π�τρας, στη πλατε�α Αγ�ου Γεωργ�ου και Μεγ�ρων σε ανοιχτο�ς ο�κους ανοχ�ς, �ναντι αμοιβ�ς 5 Ευρ�». «Περιθωριακ�»... «ï¿½ναντι 5»; Με ενοχλε� η φρ�ση. Με ενοχλο�ν αυτ� τα «περιθωριακ� στοιχεï¿½α» κατ� π�σα πιθαν�τητα αλλοδαπο� αγν�στου προελε�σεως. Με ενοχλε� και ο «συν�δελφος» αρθρογρ�φος με τη φρασεολογ�α του. Με ενοχλε� ο εαυτ�ς μου που ποτ� δεν υπ�ρξε ρατσιστ�ς και τ�ρα διψ�ει και απαιτε� να φ�γουν �λοι. Με ενοχλε� και ο σκουρ�χρωμος αλλοδαπ�ς στο δρ�μο που με το βλ�μμα του κ�θε πρω� πηγα�νοντας στη δουλε�α, με γδ�νει. Με λερ�νουνε οι σκ�ψεις του. Με ενοχλε� που κατ� β�θος και για εκε�νους λυπ�μαι. Και ας π�ρασαν τα σ�νορα παρ�νομα.
Με ενοχλε�ς και εσ� που �σως δε σε ενοχλε� το αντ�τιμο των 5 Ευρ� για το ξεπο�λημα της σ�ρκας του εκ�στοτε «περιθωριακο�». Τ�σο περιθωριακο�, �σο εκε�νος ο μεσ�λικας που περιμ�ζευε τα σ�πια φρο�τα στη λα�κ� της Π�μπτης. �χι για να χορτ�σει τη πε�να του, μα για να μη λι�σει το ανθρ�πινο κορμ� του. Π�σο στοιχ�ζουν 2 σ�πια φρο�τα και �να λεμ�νι. Τα 5 Ευρ� που με αγορα�ο σεξ, εξαγ�ρασε ο εν λ�γω «περιθωριακ�ς» νεαρ�ς; Με ενοχλε� που δε σε ενοχλε� αυτ� που ζο�με.
Με ενοχλε� που σε ενοχλε� και δε κ�νεις τ�ποτα. Μου τη σπ�ει που δε με στ�λνεις στο δι�ολο και δε με ρωτ�ς «και εσ� λοιπ�ν που μας τα λες, τ� κ�νεις;». Με ενοχλε� που μεγ�λωσα αλλι�ς και αλλο� με ξυπν�σανε. Που δε με ετοιμ�σανε για την πραγματικ�τητα, μα με ποτ�ζανε τον �πνο του δικα�ου και μου φουσκ�σανε τις τσ�πες με πτυχ�α που ο�τε για λαδ�κολλα πιτ�γυρου πλ�ον δε κ�νει. Με ενοχλε� που οι ν�οι π�ντα θα μ�νουν ν�οι, και ποτ� δε θα μπορ�σουν να μ�θουν απ� τα λ�θη των παλι�ν. Γιατ� �λοι τα κ�ναμε και το παιχν�δι δεν αλλ�ζει. Με ενοχλε� ο �νεργος που ξεστομ�ζει τερ�στιες κουβ�ντες και φουσκ�νει τα αυτι� του εκ�στοτε εργοδ�τη να πιστ�ψει πως με τον μισθ� των 480 (αν αμε�βεσαι με 580 ε�σαι προνομιο�χος) μπορε� να σου εξαγορ�σει τη ζω�. Με ενοχλ� και εγ�, που μ�χρι να κρατ�σω για πρ�τη φορ� στα χ�ρια μου την πρ�σληψ� μου, �λεγα τα �δια. Με ενοχλε� που ξεχν�με ε�κολα και π�ντα ζητ�με τα του πλησ�ον. Με ενοχλε� που υπ�ρχουν και χειρ�τερα και κ�θε μ�να γεμ�ζουν τα γκισ� των ταμε�ων ανεργ�ας. Και �λλοι δεν �χουν ο�τε αυτ�.
Με παραλ�ει που μας ξεπουλ�σανε. Που μας προδ�σανε, μας εξαπατ�σανε, μας κρατ�νε �θνος με μηχανικ� υποστ�ριξη και εκε�νοι μαζε�ουν κ�λλυβα για τον χειμ�να. Με ξ�νη κηδε�α. Μου τη σπ�ει που δε κ�νουμε το αυτον�ητο. Που μουδι�σαμε, που δεχ�μαστε σαν το γα�δο�ρι το καμτσ�κι και απλ�ς προχωρ�με με παρωπ�δες μπροστ�, λες και τρ�γοντας το �χυρο, περιμ�νουμε να πεθ�νουμε. Με ενοχλε� που σαν �θνος �δη πεθα�νουμε. Ξεχυν�μαστε στα μπαλκ�νια, αυτοπυρπολο�μαστε, μας ξεσπιτ�νουν, μας στερο�ν τη ζω�, εξαθλι�νουν τις οικογ�νειες μας και εμε�ς παθητικ� περιμ�νουμε.
Γ�ναμε το πε�ραμα της Ευρ�πης και απλ�ς περιμ�νουμε να μας κ�ψουνε τη μηχανικ� παροχ�. Η εγχε�ρηση π�τυχε, ο ασθεν�ς απεβ�ωσε. Καιρ� τ�ρα. Μ�νο που ο σκηνοθ�της, �γραψε τη ν�χτα των ζωνταν�ν νεκρ�ν και τη προβ�ρισε στη πλ�τη μας. Με ενοχλε� η γιαγι� που σιγοκλα�ει στον δρ�μο και δεν �χει να π�ρει ο�τε ψωμ�. Και ακ�μη περισσ�τερο εκε�νος ο υπερ�λικας που αξιοπρεπ�ς, ο�τε καν κλα�ει. Δε θ�λει ο�τε καν να επαιτ�σει. Προσπαθε� να τη βγ�λει �πως �πως, γιατ� δεν του αφ�σαμε επιλογ�. �σο τη βγ�λει χωρ�ς τα απαρα�τητα φ�ρμακα του.
Μου τη σπ�νε οι κωλοφυλλ�δες που ξαφνικ� θυμ�θηκαν τις προφητε�ες των αγ�ων. Και με εξοργ�ζουν και �λοι εκε�νοι οι καθ�λα σκεπτ�μενοι, πολιτικοποιημ�νοι, intellectual επαναστ�τες που θα επαναφ�ρουν τους θρησκ�ληπτους στη θ�ση τους. Μας αποπροσανατολ�ζουν και δε βρ�σκουμε που παν' τα τ�σσερα. �ταν ξυπν�ς το πρω�, βλ�πεις τη καθημεριν�τητ� σου, την οικογ�νει� σου, τους γε�τον�ς σου διαλυμ�νους και εσ� απλ�ς στεν�ζεις μα ο�τε που αντιδρ�ς. Τ�τε λυπ�μαι που θα σου το πω, μα τ�ποτα δε π�ει καλ�. �πως �λεγε και ο αγαπημ�νος μου Παυλ�δης, απλ�ς «αλλ�ζει πρ�σωπα η θλ�ψη». Και η κατ�θλιψη �δη σ' �χει επισκεφτε�. Αμφισβ�τησ� με, κατηγ�ρησ� με, πες μου �τι θ�λεις, �μως απ�ντησ� μου... γιατ� δεν αλλ�ζει κ�τι; Σε κ�θε β�θος, υπ�ρχει �νας π�τος, μα εδ� τ�ρμα δε βλ�πω πουθεν�. Π�τε θα σταματ�σει αυτ� η ξευτ�λα; Μας εξευτελ�ζουν τη ζω�, το βλ�πεις; Μας �χουν καταντ�σει περιθωριακο�ς και τελικ� δεν ξ�ρεις ποι�ς ε�ναι ο εντ�ς και ποι�ς ο εκτ�ς περιθωρ�ου. Ποι� ε�ναι το �μερο και ποι� το θερι�. Γιατ� δε λ�με �να �χι; Κανε�ς; Τ�ποτα; Ο�τε μια κ�νηση απ� πουθεν�; Τ� ε�ναι αυτ� που �χουνε κ�ποιες �λλες χ�ρες και ορθ�νουνε το αν�στημα σε ΔΝΤ και λοιπ� σκυλι�; � μ�πως απλ�ς εμε�ς �χουμε κ�τι παραπ�νω;
Η ελληνικ� ιστορ�α τον αποκ�λεσε «εφι�λτη». Και τελικ� στους θησαυρο�ς του πολιτισμο� μας, αυτ� ε�ναι η προ�κα μας; �νας τ�τε και 300 εφι�λτες τ�ρα, να κ�νουν τον β�ο σου αβ�ωτο. � μ�πως τελικ� ε�μαστε εγ� κι εσ�... Η ανοχ�, στον �σχατο βαθμ� της καταντ�ει συνενοχ�. Και μ�λλον �λοι ε�μαστε συν�νοχοι. Και πρ�τη εγ�, που εδ� και �ρα σου τα γρ�φω. Ο αναμ�ρτητος λοιπ�ν, πρ�τος το λ�θο βαλ�τω θα μου πεις... μ�νο που αν αυτ�ς δεν υπ�ρχει, κρ�τησε τις π�τρες, γιατ� σε λ�γο δε θα μας φτ�νουν για να κρυφτο�με. Ο�τε καν για να δ�σουμε ο καθ�νας μας, απ� μ�α στο λαιμ� του. Και αν σε μιζ�ριασα αρκετ�, συγχ�ρησ� με. Π�ρε το φαρ�σι και π�ταξε με, σαν κομματ�κια, εν�ς σπασμ�νου μυαλο�.
