�λη η ζω� ε�ναι �να σκο�ντημα. �χι, �χι... Το σκο�ντημα ε�ναι η προβολ� του «θ�λω» μας για ζω�. Ναι, �τσι ε�ναι! Ε�ναι το μοναδικ� μας �λλοθι, για το πιο αποτρ�παιο �γκλημα. Την γραφ�! Εμε�ς, οι ποιητ�ς, δεν �μασταν εκε� �ταν γραφ�ταν αυτ�νομα, αυτ�ρυθμα, αθ�ρυβα... το πιο λαμπρ� μας πο�ημα. Μπορε� το Μ�ρτη να γιορτ�ζουμε παγκ�σμια εκε�νο που βαθι� μας οφε�λαμε ως �λλη πατρ�δα να θυμ�μαστε... �μως χρ�ος μας ε�ναι να γιορτ�ζουμε την πο�ηση, κ�θε μ�ρα, �λο τον χρ�νο, απ� τα πρ�τα μας β�ματα μ�χρι το �στατο φευγι� μας. Την πο�ηση. Την �αση... Την πραγμ�τωση. Την α�ναη αλ�θεια. Την εσωτερικ� ανησυχ�α. Την ολοκλ�ρωση. Την αναρρ�χηση στο μεγ�λο β�θος, την κατ�δυση στους πιο ρηχο�ς ουρανο�ς.
Ο ï¿½ρωτας, ε�ναι �να καβο�κι που κρ�βει το συνα�σθημα που σε ωθε� να νοι�θεις ερωτευμ�νος. Το �διο κι η πο�ηση, ε�ναι το φλιτζ�νι που σωρε�ει και συγκρατε� το...μ�γμα που μας ανατιν�ζει �ταν θ�λουμε να γρ�ψουμε πο�ηση... Η αν�γκη δηλαδ�, η βαθει� παρακ�νηση της γραφ�ς, να εκφρ�σουμε εκε�νο που καμ�α �σως �λλη μορφ� τ�χνης δεν μπορε� με πληρ�τητα να εκφρ�σει, ε�ναι και ο μοναδικ�ς λ�γος που γρ�φουμε πο�ηση.
Στην εποχ� της παραπο�ησης, οι μ�ρες της πο�ησης, ε�ναι το μοναδικ� δι�λειμμα που διαρκε� μ�σα μας, μας απογυμν�νει απ� την �νδεια και την αποσ�θρωση που υφ�σταται β�ναυσα η καθημεριν�τητ� μας και μας οδηγε� - το �διο το δι�λειμμα - στην Παρ�δεισο, �πως συν�θιζε να την ντ�νει γυναικε�α ο Ελ�της.
Ο ποιητ�ς �ταν γρ�φει, �ταν σταχυολογε�, �ταν υφ�ρπει το χαρ�κι του στα παλι� του κιτ�πια, δεν κ�νει καμι� σπουδα�α ανακ�λυψη για κ�τι ν�ο, πρωτ�γνωρο, πρωτοειδομ�νο... Αντιθ�τως, αναμοχλε�ει αυτ� που η ψυχ� θυμ�ται και το κορμ� απλ�ς λησμ�νησε σε μια μεγ�λη ποσ�τητα σκονισμ�νης απεργ�ας σκ�ψης.
Το μυαλ� ξαναθυμ�ται, η καρδι� ξαναμιλ�ει τα παλι�, η ψυχ� ταξιδε�ει ξαν� στις πρ�τερες πατρ�δες της. Τη μν�μη. Αυτ� ε�ναι η πο�ηση. Μια γελαστ� παρ�α απ� λ�ξεις που τριγυρν�νε σε �να σκοτειν� σοκ�κι και χασκογελ�νε με τον χλευασμ� της κοινων�ας �πως αυτ� κατ�ντησε λ�γω της αδιαφορ�ας του ωρα�ου.
Η πο�ηση, υπηρετε�ται με τ�τοιο τρ�πο, σαν να προσπαθο�με να τιμωρ�σουμε τον �νθρωπο που δεν αποδ�δει τις πρ�πουσες τιμ�ς στην μητ�ρα �λων των μαχ�ν. Του λ�γου, της σκ�ψης, της πο�ησης. Εκε�νο που φθονε� η σ�γχρονη κοινων�α, η υλιστικ�, που π�ταξε στα σκουπ�δια �λες τις λ�ξεις και τα τετρ�δια, τα βιβλ�α και τις αλησμ�νητες προτ�σεις, εκε�νο προσπαθο�με να υπενθυμ�σουμε στον �νθρωπο.
Μα η πο�ηση, �σο μεγ�λο �γκλημα ε�ναι που χωρ� τ�σους ωκεανο�ς σε μια τ�ση δα δαχτυλ�θρα, �λλο τ�σο λευκ� ποινικ� μητρ�ο �χει αφο� τα εγκλ�ματα της ψυχ�ς παραγρ�φηκαν λ�γω της παραδοχ�ς των αναγνωστ�ν.
Οι λ�ξεις π�ντα θα μας φτα�νε, μα εμε�ς θα «τρ�με» την τιμωρ�α.
