Στ�κομαι στο απ�ναντι πεζοδρ�μιο. Κοιτ�ζω γ�ρω μου σχολαστικ� τον κ�σμο. Τι φορο�ν, πως περπατ�νε, που πηγα�νουν, απ� που �ρχονται... Αν κρατο�ν κ�τι στο χ�ρι, �να �λλο χ�ρι, μια σακο�λα με ψ�νια � τον �διο τους τον εαυτ�. Το βλ�μμα μου περιεργ�ζεται κ�θε σπιθαμ� π�νω τους. Τα μ�τια τους, τις λ�ξεις τους, το β�μα τους, τον α�ρα που φ�ρνουν π�σω τους. Η π�λη γ�ρω αλλ�ζει χρ�ματα. Ο ï¿½λιος χτυπ� κατ�ματα αλλ� συνεχ�ζω να κοιτ� στο απ�ναντι πεζοδρ�μιο. Κ�σμος γ�ρω μου περν�, με προσπερν�, διασχ�ζει το απ�ραντο κεν�, ποδοπατ� την �σφαλτο και βρ�σκεται απ�ναντι. Εγ� ακ�μα στο πεζοδρ�μιο, �ρθιος, σκεπτικ�ς, επιβλ�πω τους γ�ρω. Ρυθμ�ζω την κυκλοφορ�α μ�σα μου, αποστραγγ�ζοντας κ�θε συνα�σθημα. Ο κ�σμος αλλ�ζει. Ντ�νεται ζεστ� σε γκρι σκ�ψεις, φορτ�νει στις πλ�τες νο�κια, λογαριασμο�ς, κ�ρτες, δ�νεια, περικοπ�ς μισθ�ν και συντ�ξεων.
Ο κ�σμος αλλ�ζει. Αντιμετωπ�ζει το σ�μερα με μια ανελπιστ�α. Το α�ριο δεν τον ενδιαφ�ρει αφο� το σ�μερα δεν μπορε� να το σιγουρ�ψει. Οι δρ�μοι �λλαξαν. Λ�πτυνε η κυκλοφορ�α, αδυν�τισαν τα πορτοφ�λια, νηστε�ουν πλ�ον τα �νειρα. Δεν ε�ναι που εμε�ς δεν συμμορφων�μαστε με την εποχ�.
Ε�ναι που η εποχ� δεν χωρ�ει στα θ�λω μας. �λα γ�ρω αλλ�ζουν. Τα περβ�ζια του απ�ναντι κτηρ�ου σ�πισαν απ� την βροχ�. Τα περιστ�ρια στο μπαλκ�νι απ�ναντι ψ�χνουν τον ενοικιαστ� να τα τα�σει. Το περ�πτερο μπροστ� μου, �δειασε... Το μαγαζ� απ� π�σω του, χ�σκει αμ�ριμνο, αχαν�ς, στ�μα λ�κου με μια κατακ�κκινη κορδ�λα «Ενοικι�ζεται»... Ποιος τυχερ�ς θα το «χτυπ�σει»; Ε�ναι και σε κεντρικ� λεωφ�ρο... Ακ�μη κι αυτ� η παρ�μετρος σε τρομ�ζει. Δεν �χει υπ�σταση μια τ�τοια κουβ�ντα στα λ�για εν�ς μεσ�τη για να το «σπρ�ξει». Η χ�ρα μου, φαντ�ζει �να κτ�ριο απ� τα τ�τε, ηρω�κ� μεγαλ�πρεπα της εποχ�ς που η �μμος �φτανε στις �κρες της Λεωφ�ρου Ν�κης...
�λες οι επα�λεις, σπ�τια προυχ�ντων σιμ� στις πρεσβε�ες των ξ�νων δυν�μεων, σειρ� η μ�α δ�πλα στην �λλη, στον �λιο, ρεμβ�ζουν στο απ�ραντο της χ�ρας το γαλ�ζιο. Στ�κονται εκε� αγ�ρωχες, με καλλ�πυγους κ�ονες, δ�πτυχα ακροκ�ραμα, πηλοτεχν�ματα, μεταλλικ� καλλ�τεχνα ρ�πτρα, φουρο�σια και �,τι �λλο ομ�ρφαινε τις κατοικ�ες των ανθρ�πων της εποχ�ς. Μ�νο που τ�ρα πλ�ον, τα ξ�λινα παρ�θυρα, σ�πισαν απ� τον �γριο α�ρα και τις βροχ�ς, την υγρασ�α που επιθετικ� χτυπ�νε π�νω τους. Η εποχ� μου, αλλ�ζει. Το μυαλ� δεν χωρ� τους πολ�μους στην ομορφι� της χ�ρας μου. Δυστυχ�ς, η εποχ� μου, παρ�μεινε μ�νο �να κο�φωμα σε διατηρητ�ο κτ�ριο που το πετροβολο�ν απ� κ�θε πλευρ�, μ�σα απ� τις ξ�νες πρεσβε�ες...
Και ακ�μα θυμ�μαι μια θεωρ�α που λ�ει �τι το να σπ�σει κ�ποιος το τζ�μι εν�ς παραθ�ρου δεν ε�ναι καν�να φοβερ� �γκλημα. Πρ�πει �μως να ελεγχθε�, αν �χι να τιμωρηθε�. Και το παρ�θυρο πρ�πει να επισκευαστε� γρ�γορα. Κι αυτ� �χι στο �νομα μιας �τεγκτης δικαιοσ�νης αλλ� επειδ� το σπασμ�νο παρ�θυρο που παραμ�νει σπασμ�νο και μπορε� να το δει ο καθ�νας ε�ναι �να σ�μα. �να σ�μα προς την κατ� β�ση ασυνε�δητη πλευρ� των κιν�τρων μας. Αυτ�ν, που λ�ει �τι το να παραβα�νεις τους καν�νες που �χει θεσπ�σει μια κοινων�α δεν αποτελε� πρ�βλημα. Π�ραν του �τι δεν φα�νεται να τιμωρε�ται, δεν φα�νεται να ενδιαφ�ρει και πολ� κ�σμο. Κι αυτ� το σ�μα ανο�γει μια ασφαλιστικ� δικλε�δα της συμπεριφορ�ς: οδηγε� σταδιακ� σε �λο και περισσ�τερη παραβατικ�τητα κι ανομ�α....κι αν αλλ�ξουν οι ρ�λοι των ανθρ�πων που πετροβολο�ν, θα βρεθο�ν σ�ντομα πολλ� παρ�θυρα σπασμ�να να τρ�ζουν.
