«Και θα λ�βουνε τα �νειρα εκδ�κηση.
Και θα σπε�ρουνε γενε�ς στους αι�νες των αι�νων!»
Οδυσσ�ας Ελ�της, �ξιον Εστ�.
Υπ�ρχουν στιγμ�ς που το �χι γρ�φει Ιστορ�α και που η �ρνηση, μας οδηγε� σε ακ�μη μεγαλ�τερη κατ�φαση. Και ε�ναι εκε�νο το �χι σου, που θα οδηγ�σει στη ζω�. Το να θ�τεις τον εαυτ� σου �ναντι σ’ οτιδ�ποτε διασπ� την ανθρ�πιν� σου υπ�σταση, με την αστραπ� π�ντα στο βλ�μμα και ποτ� εφησυχασμ�νος, ε�ναι τ’ ομορφ�τερο και συν�μα υψηλ�τερο χρ�ος που μπορε� να εκπληρ�σει �νας �νθρωπος που θ�λει ν’ αληθε�ει την ανθρωπι� του… Και ε�ναι εκε�νο το �χι σου που θα σε κ�νει να ξεχωρ�σεις απ’ τη συν�φεια την πολ� του πλ�θους, καθ�ς λ�ει ο μεγ�λος Αλεξανδριν�ς.
Η ï¿½ρνηση, ως στ�ση κατ�φασης, ως αντ�-σταση, ως �κφραση αποδοχ�ς του διαφορετικο� και �ρα του �διου του προσ�που σου, ως κατ�φαση της �διας της ζω�ς, ως �ρνηση σε καθετ� που αλλοι�νει την �παρξη. �ρνηση σε καθετ� που δε σ�βεται τη διαφορετικ�τητα του �λλου. �ρνηση σε καθετ� που δεν αφ�νει τον �νθρωπο να σκ�φτεται ελε�θερα. �ρνηση σε καθετ� που τεμαχ�ζει τη ζω�… Κι’ αν το επ�πεδο εν�ς πολιτισμο� φανερ�νεται απ� την αντιμετ�πισ� του προς τους αδυν�τους, �πως μας λ�ει ο μεγ�λος μας ζωγρ�φος Γι�ννης Τσαρο�χης, η ανθρωπι� εν�ς ανθρ�που, φανερ�νεται ακριβ�ς μ�σα σε το�τη τη σταυροαναστ�σιμη προοπτικ� της ζω�ς. Μια κοινων�α στην οπο�α θα υπ�ρχει σεβασμ�ς στην διαφορετικ�τητα και στον �λλο, δεν ε�ναι ουτοπ�α. Αρκε� να αναπν�ει παντο� κυρ�αρχη η ζ�σα μν�μη που θα διαλ�ει κ�θε σκοτ�δι.
Τιμ�ντας τη μν�μη του Πολυτεχνε�ου. Καρτερ�ντας τον �νεμο της λευτερι�ς, το �διο το θα�μα, σε μια πατρ�δα που καθημεριν� ρ�χνεται στη λησμονι�, αρνο�μενη την �δια της την Ιστορ�α, τασσ�μενη μ’ αυτο�ς, τους οπο�ους τ�σο γεννα�α πολ�μησαν οι �νθρωποι της, καθ’ ï¿½λη τη μακρα�ωνη ιστορ�α της. Σε μια κοινων�α που χ�νει το ανθρ�πιν� της πρ�σωπο και που μεταβ�λλεται μ�ρα με τη μ�ρα σε μια απ�νθρωπη μ�σκα, ολ�τελα αντ�θετη με τα πανανθρ�πινα ιδανικ� για τα οπο�α πολ�μησε αι�νες επ� αι�νων ο λα�ς μας. Σε το�τη �μως την προοπτικ�, χρει�ζεται ιδια�τερα μεγ�λη προσοχ�. Aν απαντ�σεις με β�α στη β�α, τ�τε θα μοι�σεις με το πρ�σωπο του τ�ρατος, κατ� το μεγ�λο Μ�νο Χατζιδ�κι. Επειδ� και σ�μφωνα π�ντα με τον �διο, �ταν συνομιλε�ς μ’ ï¿½ναν φασ�στα, γ�νεσαι κι εσ� φασ�στας, καθ�ς υιοθετε�ς τις �διες μεθ�δους για να τον αντιμετωπ�σεις. Ξεχν�ντας και προδ�δοντας την αλ�θεια… ï¿½μως η αγ�πη προς την ελευθερ�α και την αλ�θεια, κουβαλ� π�ντα μ�σα της �να �λλο �θος, �να �θος ελευθερ�ας, �ναν �λλο τρ�πο. Τον τρ�πο εκε�νον που μεταμορφ�νει ακ�μη και το κ�θε προσωπε�ο σε πρ�σωπο.
Αλ�ξανδρος Παναγο�λης. Ο τελευτα�ος �ρωας. Ο ï¿½ντιμος εκε�νος �νθρωπος, που ως αρχα�ος τυραννοκτ�νος αγων�στηκε ν’ αποδ�σει δικαιοσ�νη στον τ�πο του που γ�ννησε τη Δημοκρατ�α. Διομ�δης Κομνην�ς. Ο πρ�τος νεκρ�ς του Πολυτεχνε�ου. Ο αι�νιος �φηβος απ� την Κ�προ που π�ρασε στην αντ�περα �χθη του Αχ�ροντα με μια σφα�ρα στην καρδι�… Κι ο μικρ�ς Δημ�τρης. Που τα χερ�κια του δεν �γγιξαν ποτ� ξαν� παιχν�δι… Τι τους συνδ�ει; Η δ�ψα για λευτερι�… Η αγ�πη για ομορφι�… Ο ï¿½ρωτας για ζω�… Π�ς να κοιτ�ξεις τα παιδι� στα μ�τια, τ�ρα που ο φασισμ�ς �χει εισβ�λει απ� παντο� στη ζω� μας; Τι λ�ξεις να βρεις να πεις, τη στιγμ� που ο φασισμ�ς �χει εισβ�λει �δη στη Βουλ� των Ελλ�νων; Κι αναρωτι�μαι… Απ� π�τε ο μεσα�ωνας ονομ�στηκε αναγ�ννηση; Aπ� π�τε το σκοτ�δι ονομ�στηκε αυγ�; Απ� π�τε η �βυσσος ονομ�στηκε παρ�δεισος; Χ�σαμε τις λ�ξεις… Χ�σαμε το ν�ημ� τους… Χ�σαμε τον �ρωτα… Την �δια μας τη ζω�…
Ο Μεγ�λος Ερωτικ�ς του Μ�νου Χατζιδ�κι, υπ�ρξε �σως η πιο �μορφη πρ�ξη αντ�στασης κατ� της χο�ντας. Γιατ� ο �ρωτας νικ� κ�θε θ�νατο. �τσι, η σημεριν� ημ�ρα της μν�μης του Πολυτεχνε�ου θα �χει και π�λι �ρωμα Κρ�της. Γιατ� η Κρ�τη ξ�ρει απ� λευτερι�… Γνωρ�ζει καλ� απ� ορ�ματα κι αξιοπρ�πεια. Κι’ απ� �ρωες. �πως οι ελε�θεροι πολιορκημ�νοι του Πολυτεχνε�ου. Τα παιδι� εκε�να που δεν πρ�λαβαν καν να ζ�σουν… Π�ς να τους ξεχ�σει κανε�ς... Η λησμονι� ε�ναι θ�νατος... Eκε�νοι �μως φαντ�ζουν – �πως θα λ�γαμε και στην Κρ�τη – πιο ζωντανο� κι απ’ τους αποθαμ�νους… �ραγε υπ�ρχει ακ�μη ελπ�δα μ�σα σε το�το το παρ�λογο σκηνικ� του θαν�του; Ναι, υπ�ρχει κι’ αναστα�νεται στα μ�τια των παιδιï¿½ν… Αναπν�ει μ�σα στους χτ�πους της καρδι�ς τους… Λιποτακτε� ηρωικ� κ�θε φορ� που ονειρε�ονται…
Δεν �χουμε καν το δικα�ωμα να σιωπο�με. Η σιωπ� ε�ναι πλ�ον συνενοχ�… Σ’ �να �γκλημα που μ�λις ξεκ�νησε και κανε�ς δεν ξ�ρει που ακ�μη θα φτ�σει, αν εμε�ς δεν το σταματ�σουμε… Εμε�ς οι �διοι… Κι �χι κ�ποιοι �λλοι… Κι �τι πιο χυδα�ο �χει βγει στην επιφ�νεια… Οι μ�σκες �πεσαν… Τ�λος στην υποκρισ�α. T�λος στον φασισμ�. Κ�θε απ�χρωσης. Γιατ� ο φασισμ�ς ε�ναι μα�ρος κι απ� χρ�μα δε γνωρ�ζει… Κ�ποτε σταματ� να διαλ�γει ανθρ�πους… Και τ�τε σκοτ�νει… Τους π�ντες… Την �δια τη ζω�… Καιρ�ς να διαλ�ξουμε με ποιους θα π�με και ποιους θ’ αφ�σουμε. Ε�μαστε το κ�θε πρ�σωπο που χτυπ�τε, επειδ� δεν σας μοι�ζει… Ε�μαστε �νθρωποι. Και ε�μαστε εναντ�ον σας. Να ε�μαστε �λοι ενωμ�νοι... Γιατ� μον�χα �τσι σ�ζεται το φως...
