«Αν�μεσα στο �χι
και στο κρυμμ�νο ναι
χ�θηκε η ζω� μου
μεγ�λε ουραν�…»
Κι αν οι ανωτ�ρω στ�χοι του Λουδοβ�κου των Ανωγε�ων, μας αν�γουν σ’ �να ιδια�τερο κλ�μα, �που τα π�ντα συνυπ�ρχουν αρμονικ� ιδωμ�να, συνθ�τοντας μια πραγματικ�τητα σχ�σης κι αλληλεπ�δρασης των πραγμ�των μ�σα απ� τη φαινομενικ� αντ�θεση, τ�τε τι να πει κανε�ς γι’ αυτ� την υπ�ροχη και γεμ�τη κατ�φαση στη ζω�, �ρνηση… Η ï¿½ρνηση, η αδιαπραγμ�τευτη εκε�νη �ρνηση της λ�θης, του μοναδικο� πραγματικο� μας θαν�του… Και η ζω�… Π�ντα γεμ�τη αντιθ�σεις… Και ανατροπ�ς… Αρκε� να ε�σαι εκε�… Να της κρατ�ς το χ�ρι…
Προσπ�θησες πολλ�ς φορ�ς να ζ�σεις… �μως λησμ�νησες πως η ζω� μ�νο στα λ�θη αληθε�ει… Αρν�θηκες τα λ�θη σου… Την �δια τη ζω�. Και ξ�χασες να ζεις. Κλειδ�θηκες μες την «ασφ�λεια» της ανασφ�λει�ς σου. Ξ�χασες πως αν δεν συναντ�σεις τον �λλον, δεν θα βρεις ποτ� τον �διο σου τον εαυτ�… Ο�τε καν τον Θε�… Προδ�θηκες. Μ�τωσες. Μα – �πως π�ντα – ανασηκ�θηκες. Για να ξεκιν�σεις και π�λι απ� την αρχ� να πα�ζεις το παν�ρχαιο δρ�μα… Οιδ�ποδας εσ�… Κι �λλοτε Κρ�οντας μ�σα στην αλαζονε�α της κυριαρχ�ας σου. Α�ναα να κυνηγ�ς μια ανυπ�τακτη Αντιγ�νη… Στην τραγωδ�α της ζω�ς σου…
Στο Μον�γραμμα του �ρωτ� σου… Τα π�στεψ� με και τα μη. Μια στον α�ρα. Mια στη μουσικ�... Τα θ�λω και τα δεν μπορ�… Tα θ�λω και τα μη… Τα πρ�πει και τα �σως… Εκε� �που η αγ�πη συναντ� καμι� φορ� το μ�σος… �ταν σε ξανασυναντ�σω θα ε�ναι σαν να π�ρανε τα �νειρα εκδ�κηση… Λες και θ’ ανταμ�σω και π�λι το φως εκε�νο που σκοτ�νει κι αναστα�νει την κ�θε στιγμ� ολο�να απ’ την αρχ�… Θ’ αγγ�ξω ξαν� τα εφηβικ� μου �νειρα. �χι, μην κλαις... Θα ε�μαι εδ�! Γελ�ντας π�ντα με τις μ�ταιες βεβαι�τητ�ς σου… Ζωγραφ�ζοντας με χρ�ματα π�ντα φωτειν� τα �νειρ� μου… Τραγουδ�ντας το α�ριο…
Κι �χι… Δεν θα προσ�χω…
Το �χι αποκοιμ�θηκε στην αγκαλι� του ναι…
